Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 września 2020 r. G.B. (dalej jako: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ"), w której podniosła, że upłynął ustawowy termin na wydanie przez ten organ decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Jak wynika z treści skargi oraz z akt sprawy, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Od ww. decyzji skarżąca wniosła w ustawowym terminie odwołanie, a następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Kolegium.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że odwołanie skarżącej zostało rozpoznane decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], którą przesłano skarżącej w dniu 11 września 2020 r., jednakże na dzień sporządzania pisma (tj. 17 września 2020 r.) nadal brak zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji. Organ podniósł również, że przedmiotowa skarga została wniesiona przed upływem terminu do rozpatrzenia odwołania, który upływał z dniem 21 września 2020 r. Końcowo Kolegium nadmieniło, że skarżąca w żadnym czasie nie wniosła ponaglenia zgodnie z art. 37 § 3 K.p.a., co uzasadnia odrzucenie skargi.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 lutego 2021 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków skargi poprzez złożenie dowodu wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej: K.p.a.), tj. wykazanie, że przed wniesieniem skargi złożyła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie do SKO w [...], wyznaczając skarżącej siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania, pod rygorem przyjęcia, że ponaglenie nie było przez nią składane.
W odpowiedzi na powyższe skarżąca w piśmie z dnia 3 marca 2021 r. podała, że "pisma były składane według prawa", nie odnosząc się do kwestii ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), jeżeli skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu.
Jak stanowi przepis art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosowanie do § 2 powołanego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), bądź w przypadku gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 K.p.a., ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, natomiast w przypadku gdy brak jest organu wyższego stopnia - do organu prowadzącego postępowanie.
Z powyższego wynika, że w rozpoznawanej sprawie warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność SKO było uprzednie wniesienia ponaglenia do tego organu. Mając na uwadze powyższe Sąd zwrócił się do skarżącej o wyjaśnienie czy przed wniesieniem skargi składała takie ponaglenie, pod rygorem przyjęcia, że ponaglenie nie było przez nią złożone. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nie udzieliła jednoznacznej informacji, czy wniosła ponaglenie, stwierdzając lakonicznie, że "pisma składane były według prawa". Wobec powyższego oraz mając na uwadze wyjaśnienia organu, uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, co w konsekwencji czyni jej skargę niedopuszczalną.
Z tych też przyczyn wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.