Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. L. jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) dotycząca udzielenia informacji publicznej. W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty: ustalono, że w dniu 28 sierpnia 2014 r. wpłynął do PINB drogą elektroniczną e-mail z 21 sierpnia 2014 r. – wniosek D. L. o udostępnienie informacji publicznej tj. treści jednej – dowolnie wybranej – decyzji administracyjnej, jaką organ wydał w lipcu 2014 r., z prośbą o przesłanie na podany adres domowy. Jednocześnie wnioskodawca zastrzegł sobie prawo do dokonywania publicznej oceny legalności działalności inspektoratu nadzoru budowlanego.
PINB w dniu 29 sierpnia 2014 r. odpowiedział wnioskodawcy drogą elektroniczną, że ww. informacja jest udostępniana po złożeniu właściwego wniosku na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782).
W skardze sporządzonej 1 września 2014 r. D. L. reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej, formułując wniosek o:
- 1) zobowiązanie PINB do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy,
- 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,
- 3) niewymierzanie organowi grzywny.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że PINB nie udostępnił żądanej informacji, co stanowi naruszenie prawa. Organ odpowiedział jedynie drogą elektroniczną, aby skarżący złożył właściwy wniosek, co należy rozumieć jako konieczność złożenia wniosku w formie pisemnej.
W odpowiedzi na skargę PINB wniósł o jej oddalenie uznając, że zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Organ podał, że skarżący nie określił sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej, np. kserokopia, płyta CD itp. W związku z tym PINB nie miał możliwości odniesienia się czy informacja publiczna może być udostępniona w taki czy inny sposób i w formie oraz czy może ponieść dodatkowo koszty.
W dniu 24 listopada 2014 r. wpłynęło do sprawy o sygn. II SAB/Rz 87/14, pismo w którym pełnomocnik skarżącego zawarł wyraźne oświadczenie o tym, że cofa skargę w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi.
W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.