Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H.C. reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata A.P. na bezczynność Spółka "B" S.A. [...] w M. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2013r. o udostępnienie informacji publicznej.
Do odpowiedzi na skargę udzielonej przez działającego imieniem ww. organu radcy prawnego A.D. dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone mu przez Spółka "C" Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Z uwagi na powyższe wezwano pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania skargi poprzez jednoznaczne wskazanie podmiotu, którego bezczynności dotyczy ta skarga, tj. wskazanie czy podmiotem tym jest Spółka "C" Spółka Akcyjna z siedzibą w L. czy tez Spółka "B" S.A. [...]., w terminie 7 pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 maja 2013r. Termin do uzupełnienia ww. braku formalnego upływał więc w dniu 3 czerwca 2013r.
W dniu 23 maja 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo pełnomocnika zaskarżonego organu, w którym wyjaśnił m.in., że na podstawie uchwały walnego zgromadzenia wspólników spółek przejmowanych podjętej w dniu 16 sierpnia 2010r. Spółka "B" S.A. [...] została przejęta przez Spółkę "A" S.A. z siedzibą w R. W dniu 10 czerwca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, złożony przez adwokat A.P. - pełnomocnika skarżącej, nadany za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 7 czerwca 2013r. Pełnomocnik wyjaśniła, że organem którego działania skarga dotyczy jest Spółka "A" S.A. z siedzibą w R. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podała, że przyczyną uchybienia terminowi do uzupełniania braków formalnych skargi było pojawienie się nowej okoliczności w postaci informacji organu o przekształceniach podmiotowych w grupie [...], dostarczonej pełnomocnikowi skarżącej w dniu 3 czerwca 2013r.
Wskazała, że z treści tej informacji wynikało, że adresatem roszczenia o udzielenie informacji publicznej nie jest ani Spółka "B" S.A. ani Spółka "A" S.A. w siedzibą w R., ale Spółka "C" S. A. z siedzibą w L. Pełnomocnik wskazała, że z informacji tej wynikało jasno, że skarga została skierowana do niewłaściwego podmiotu w związku z powyższym pełnomocnik została zmuszona do przeprowadzenia dodatkowych analiz prawnych w zakresie roszczeń objętych skargą. Wynika z nich, ze skarga nadal pozostaje zasadna. Wprawdzie roszczenia o wydanie dokumentacji nie zostały skierowane do właściwego podmiotu, jednak podmiot do którego one trafiły, nadal, na gruncie powoływanego stanu prawnego powinien udzielić informacji o właściwym podmiocie zobowiązanym, a przynamniej o swojej niewłaściwości. Tymczasem pozostał w tym zakresie w bezczynności.
Z uwagi na treść udzielonej przez pełnomocnika skarżącej odpowiedzi na wezwanie Sądu oraz wskazanie, iż bezczynność dotyczy Spółka "C" S.A. z siedzibą w R. postanowieniem z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt: II SAB/Wa 221/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.
Zgodnie z art. 86 p.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma zmierzać w kierunku wykazania, że wnioskujący dochował należytej staranności, aby czynności dokonać w terminie, jednakże zaistnienie okoliczności od niego niezależnych i takich, których w żaden sposób nie można było przewidzieć uniemożliwiło mu dokonanie tej czynności.
W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się okoliczność takie jak np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Braku winy w zainteresowanego w uchybieniu terminu nie potwierdza jednak np. zwolnienie lekarskie od pracy, bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika, czy też nieznajomość prawa oraz wybranie innej drogi obrony interesu prawnego (wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998r., sygn. akt III SA 1243/97, LEX nr 36902; wyrok NSA z dnia 29 listopada 1997r., sygn. akt III SA 101/96, LEX nr 30857). Oznacza to, że okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i szczególny i być niezależne od wnioskodawcy. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony.
Z akt sprawy ponadto wynika, że skarżący w terminie otwartym do uiszczenia wpisu był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, do którego obowiązków należało m.in. terminowe dokonywanie czynności procesowych, stosownie do zakresu pełnomocnictwa ogólnego i jego istoty. Zamysłem strony udzielającej pełnomocnictwa jest bowiem nie tylko zapewnienie sobie profesjonalnego zastępstwa w zakresie merytorycznego, ale także formalnego prowadzenia sprawy, a więc zapewnienie terminowości dokonywania czynności procesowych. Oznacza to także, że w wypadku błędów lub zaniechań pełnomocnika strona ponosi ich wszelkie skutki procesowe.
Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I FZ 69/09, LEX nr 565711).
Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobniła przyczyn wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przeciwnie: podniesione we wniosku okoliczności wskazują na niezachowanie należytej staranności w podejmowanych przez pełnomocnika imieniem skarżącej czynnościach, a więc zawinione uchybienie terminowi w powyższym zakresie.
Termin do uzupełniania braków formalnych skargi upływał w dniu 3 czerwca 2013r. Mając na uwadze treść wezwania Sądu, tj. pojawienie się wątpliwości co do istnienia dwóch podmiotów prawnych mogących potencjalnie być adresatem zarzutu bezczynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd stwierdza, że pełnomocnik uzyskał informację o potencjalnych "przekształceniach podmiotowych w grupie [...]" w dniu otrzymania tego wezwania, tj. w dniu 27 maja 2013r. Brak formalny w postaci wskazania właściwego organu będącego adresatem skargi podlegał zatem uzupełnieniu do dnia 3 czerwca 2013r. Zarówno uzyskanie w celu uzupełnienia tego braku stosownych informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, jak również podjęcie innych działań i dokonanie ewentualnych "analiz prawych" mieściło się w zakresie czynności, jakie wykonuje profesjonalny pełnomocnik prowadząc sprawę w imieniu klienta. Ww. brak formalny skargi podlegał uzupełnieniu w 7 – dniowym, ustawowym terminie. Pełnomocnik skarżącej nie wykazała, że uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jej winy, brak jest więc podstaw do jego przywrócenia
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.