Uzasadnienie
M. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu Zachodniopomorskim w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności.
Zarządzeniem Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wymienionego organu, składał zażalenie do organu wyższego stopnia, którym w stosunku do wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności jest Minister Pracy i Polityki Socjalnej. Jednocześnie skarżący został pouczony, że brak odpowiedzi na wezwanie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, spowoduje odrzucenie skargi.
W odpowiedzi udzielonej na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] r. M. S. podał, że nie wnosił zażalenia do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie wydania orzeczenia o niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż podziela poglądy judykatury, zgodnie z którymi dopuszczalna jest przed sądami administracyjnymi skarga również na bezczynność zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w zakresie rozpoznania wniosków (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt III SAB/Lu 19/09, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jednocześnie należy mieć na względzie, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej w dalszej części - "P.p.s.a.", przesłanką formalną dopuszczalności skargi, jest wyczerpanie środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności organu administracji publicznej jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Kwestia, ustalenia organu wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności była przedmiotem analizy sądowoadministracyjnej. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127 poz. 721 ze zm.), wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności są organami drugiej instancji właściwymi do orzekania o niepełnosprawności. Jednocześnie ustawa nie wskazała organu nadrzędnego nad wojewódzkim zespołem do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności.
Wobec tego stosownie do art. 17 pkt 3 K.p.a., poszukując organu właściwego do rozpatrzenia zażalenia należy ustalić, który minister jest właściwy w danej sprawie. Sprawy, które są przedmiotem regulacji z ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, zostały ujęte w dziale "zabezpieczenie społeczne", zatem minister właściwy dla tego działu administracji rządowej będzie organem wyższego stopnia w przypadku bezczynności organu objętego przedmiotem niniejszej skargi (por. także postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 29 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 169/06, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wniesienia skargi, ministrem tym był Minister Pracy i Polityki Socjalnej, co wynika z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 248, poz. 1485).
Wezwany do wykazania wyczerpania środka zaskarżenia na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie [...], skarżący M. S. w piśmie z dnia 24 lutego 2014 r. oświadczył, iż nie kierował zażalenia do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Tymczasem jest to warunek niezbędny złożenia przedmiotowej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Brak wyczerpania przez skarżącego środka zaskarżenia czyni wniesioną skargę niedopuszczalną z innych przyczyn, w świetle art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Powyższe stwierdzenie, nie tamuje skarżącemu możliwości skierowania zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, o ile stan bezczynności organu objętego skargą nadal się utrzymuje, a w dalszej kolejności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu.
Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.