Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Z. i W. M., złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o odroczenie przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego, orzeczonej decyzją tegoż organu z dnia [...] r. Nr [...] i pozwolenie na czasowe wykorzystanie przedmiotowego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Pismem z dnia [...] r. Z. i W. M. złożyli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniu zainicjowanym ich podaniem z dnia [...] r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)
Pismem z dnia [...] r. Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował wnioskodawców, że przesłanki wyłączenia powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, jako organu administracji publicznej, reguluje art. 25 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że z postanowień Rozdziału V Kodeksu instytucja wyłączenia pracownika oraz organu wynika, że organ administracji publicznej w razie zaistnienia przesłanek warunkujących jego wyłączenie od prowadzenia sprawy wyłącza się sam, co oznacza, brak po jego stronie kompetencji do wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W dniu [...] r. W. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wydania postanowienia w przedmiocie wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego od udziału w postępowaniu w sprawie o odroczenie przymusowej rozbiórki.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zarzut bezczynności poniesiony w skardze jest bezzasadny, w związku z załatwieniem wniosku skarżących pismem z dnia z dnia [...] r. i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W konsekwencji powołanych regulacji wskazać należy, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.
Środek zaskarżenia przewidziany w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego w przypadku bezczynności organów administracji publicznej zobligowanych do załatwienia sprawy, stanowi zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Przysługuje ono do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do załatwienia sprawy pozostającym w bezczynności.
W przedmiotowej sprawie z akt administracyjnych wynika, że skarżący nie wyczerpał niniejszego toku zaskarżenia.
W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), jako wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia.