Uzasadnienie
Sygn. akt II SAB/Sz [...]
Pismem z 25 stycznia 2019 r. Ł. G. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł do Sądu skargę na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W treści skargi wskazał, że 20 grudnia 2018 r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci:
- 1) czy organizowane oraz przeprowadzane są patrole wspólne Straży Miejskiej oraz Zarządu Dróg oraz kto, w przypadku przeprowadzania takich patroli, odpowiedzialny jest za podstawienie samochodu do wykonywania patrolu, kto odpowiada za blokowanie kół w samochodach zaparkowanych bez opłat oraz czy wspólne patrole SM oraz ZD zawsze odbywają się przy użyciu samochodu i blokady kół;
- 2) jaka jest ilość blokad kół na wyposażeniu Straży Miejskiej;
- 3) jaki procent wszystkich patroli przeprowadzanych przez SM wyposażony jest w blokady kół;
- 4) jaki procent wszystkich patroli SM stanowią patrole piesze;
- 5) czy procedura wyznaczania terenu objętego patrolem SM jest z góry usystematyzowana lub wykonywania jest spontanicznie.
Wnioskodawca zwrócił się jednocześnie o przesłanie odpowiedzi drogą elektroniczną, na adres z którego przesłał swój wniosek.
Skarżący stwierdził, że pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2018.1330, ze zm.) - dalej: "u.d.i.p." - zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, organ nie udzielił wnioskowanej informacji. Strona nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji ani także o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku.
Dalej Skarżący podniósł, że niewątpliwie wnioskiem pisemnym w myśl u.d.i.p. jest także przesłanie zapytania drogą elektroniczną, co uczynił Skarżący, zaś nieodebranie czy nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku nie może obciążać wnioskodawcy. Po stronie organu leży bowiem taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej – aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 września 2015 r. I OSK 1968/15 i z 3 listopada 2015 r. I OSK 1940/15, CBOSA).
Strona wniosła o:
- 1) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 grudnia 2018 r.,
- 2) zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że uwzględnił w całości skargę oraz rozpatrzył i udostępnił wnioskowane informacje publiczne. Organ przekazał także odpis pisma z 29 stycznia 2019 r. skierowanego do Skarżącego, zawierającego żądane informacje publiczne oraz wskazał, iż bezczynność organu wynikała z braku istotnych informacji w sprawie.
Wobec powyższego organ wniósł o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) - dalej: "p.p.s.a." - kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność takich organów.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2).
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji odmownej.
W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że w ustawowym terminie wnioskowana informacja nie została udzielona, a podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie powiadomił o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, co czyni zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania organu w bezczynności.
Odpowiedzi na wniosek Strony z 20 grudnia 2018 r. udzielono dopiero 29 stycznia 2019 r. Jako przyczynę tego opóźnienia wskazano brak istotnych informacji w sprawie.
Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.
Okoliczność udzielenia odpowiedzi na wniosek powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,
Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia jednak sądu z obowiązku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz z rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) jak również, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.
W okolicznościach faktycznych sprawy Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w okresie od 4 do 29 stycznia 2019 r., równocześnie jednak nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Uchybienie terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie było bowiem znaczące. Ponadto organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz po otrzymaniu skargi w tej sprawie, niezwłocznie go rozpoznał.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.