Uzasadnienie
W dniu [...] r. P.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] polegającą na nie rozpoznaniu zażalenia z dnia [...] r. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] dotyczącą wniosku skarżącego z dnia [...] r. o udzielenie informacji publicznej.
Prokurator Okręgowy w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] r. P.J złożył w Prokuraturze Okręgowej w [...] pismo zatytułowane "zażalenie" na Prokuratora Rejonowego w [...], jednakże analiza treści tego pisma nie pozwoliła na zidentyfikowanie sprawy której pismo to dotyczyło, w związku z tym w dniu [...] r. pismo to skierowano do Prokuratury Rejonowej w [...] celem nadania mu dalszego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
P.J. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w [...] polegającą na nie rozpoznaniu Jego zażalenia z dnia [...] r. na Prokuratora Rejonowego w [...] w związku z nie rozpoznaniem wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] r. o treści: "sposób załatwiania i przyjęcie spraw [...] r.". Zatem skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej wyższego stopnia polegającej na nie rozpoznaniu zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.).
Tryb i zasady udzielania informacji o sprawach publicznych określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), która nie przewiduje formy decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, dla udzielenia informacji publicznej (art. 7, 10, 11 tej ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 16 ust 2 tej ustawy, ustawodawca dokonał wyraźnego odesłania do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji publicznej (zgodnie z ust.
1) oraz umarzających postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust 2 tej ustawy. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do całego postępowania zmierzającego do udzielenia informacji publicznej, czyli dokonania czynności materialno-technicznej. Stąd też nie ma do bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej zastosowania wymóg zażalenia z art. 37 k.p.a., gdyż dopóki nie dochodzi do wydania decyzji odmownej, nie ma w sprawie zastosowania k.p.a. (postanowienie NSA z dnia 14 marca 2006 r. I OSK 243/06).
Skoro w sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej k.p.a. w ogóle nie znajduje zastosowania, nie może mieć zastosowania tryb zażaleniowy z art. 37 k.p.a. Zatem Prokurator Okręgowy w [...] nie był zobowiązany do rozpoznania pisma skarżącego nazwanego "zażalenie" z dnia [...] r., nie może zatem pozostawać w bezczynności w tym zakresie.
Należy zauważyć, że także na gruncie kpa, skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu polegającą na nie wydaniu postanowienia wyznaczającego dodatkowy termin załatwienia sprawy na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., nie przysługuje. Nierozpoznanie tego zażalenia przez organ wyższego stopnia w terminie nie oznacza bowiem, że pozostaje on w bezczynności, lecz wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji pozostającego w zwłoce (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. I SA/Wa 2174/05, LEX nr 232925, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006 r. I OSK 1413/05 LEX nr 209127).
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a więc skargi na brak załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności tam wymienionych. Według art. 149 tej ustawy uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro w niniejszej sprawie nie istniał obowiązek wydania postanowienia w trybie art. 37 § 2 k.p.a, nie przysługuje skarga na bezczynność organu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.