Uzasadnienie
Wyrokiem wydanym w dniu 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 570/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. (przesłanym przez Sąd do właściwego organu w dniu 16 sierpnia 2016 r.) M. R. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., podnosząc, że mimo upływu ponad roku od wydania wyroku organ nadal nie wyjaśnił sprawy.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. wniósł o jej oddalenie.
Organ wyjaśnił, iż zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wydanym w przedmiotowej sprawie w dniu 21 maja 2015 r. obowiązany był przeprowadzić ponownie postępowanie wyjaśniające i w tym celu decyzją z dnia [...] r., [...] uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [..] r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ powiatowy po zebraniu dodatkowego materiału dowodowego m.in. z jednostek orzeczniczych, uznając go za wystarczający do wydania decyzji, pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją.
Podkreślił też, że sprawa choroby zawodowej M. R. jest sprawą złożoną, wymagającą szczególnych i wnikliwych wyjaśnień, co powoduje, konieczność poświęcenia jej dużego nakładu czasu pracy, a tym samym uniemożliwia zakończenie jej w ustawowym terminie. Jednakże, w jego ocenie, brak jest w niniejszym postępowaniu przejawów przewlekłości czy bezczynności organu powiatowego, który prowadząc postępowanie wypełnił dyspozycję art. 7 K.p.a.
Zarządzeniem Sądu z dnia 13 września 2016 r. zobowiązano skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność i przewlekłość postępowania Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. oraz nadesłanie jego kopii wraz z dowodem nadania – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego zobowiązania, pod rygorem uznania, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 września 2016 r.
W dniu 20 września 2016 r. skarżący złożył w Sądzie pismo z tej samej daty kierowane do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., w którym wnosi o natychmiastowe uznanie choroby zawodowej pylicy azbestowej.
Zażalenia kierowanego do organu wyższego stopnia przed złożeniem skargi do Sądu M. R. nie przedłożył.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) dalej "P.p.s.a." skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W przypadku bezczynności i przewlekłości organu strona przed wniesieniem skargi do sądu, zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia na jego bezczynność do organu wyższego stopnia.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, że wyczerpał tryb opisany w art. 37 § 1 K.p.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.