Uzasadnienie
Sygn. akt II SAB/Sz [...]
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. B. W. (dalej: "Strona"/"Skarżący") zwrócił się do Starosty o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w G., którzy otrzymali w 2014 roku nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy oraz wysokość tej nagrody/tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych, informacji o tym jakie szczególne osiągnięcia w pracy - w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych - stanowiły podstawę przyznania w 2014 roku nagrody za szczególne osiągnięcia oraz analogicznie za rok 2015.
W odpowiedzi na wniosek w dniu [...] r. organ wezwał Stronę do złożenia wniosku podpisanego własnoręcznie lub podpisem elektronicznym kwalifikowanym oraz wskazanie zakresu wnioskowanej informacji, w jakim jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, stosownie do art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia [...] r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) - dalej: "u.d.i.p.").
W związku z nieuzupełnieniem wniosku organ zostawił wniosek bez rozpatrzenia (notatka służbowa z dnia [...] r.) z czym Strona się nie zgodziła i pismem z dnia [...] r. wniosła skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
W wyniku rozpoznania skargi Sąd wydał wyrok sygn. akt II SAB/Sz [...] z dnia [...] r. zobowiązując Starostę do rozpoznania wniosku Strony oraz stwierdzając bezczynność. Od ww. wyroku organ wywiódł skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt I OSK [...]. Prawomocny wyrok został doręczony organowi w dniu [...] r.
W dniu [...] r. Strona złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wskazując na upływ terminu do wykonania prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia [...] r. sygn. akt II SAB/Sz [...].
Skarżący, zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez niezałatwienie złożonego przez niego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, oraz art. 286 § 2 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej: "p.p.s.a., poprzez niezrealizowanie wniosku z [...] r. pomimo upływu terminu określonego w wyroku WSA w Szczecinie z [...] r. (sygn. akt II SAB/Sz [...]).
Skarżący wskazał, że do dnia złożenia skargi organ w żaden sposób nie załatwił ww. wniosku, tj. ani nie udostępnił żądanej informacji w drodze czynności materialno-technicznej, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem Skarżącego w sprawie wystąpiła bezczynność organu, która polega na nierozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Szczecinie sygn. akt II SAB/Sz [...] z dnia [...] r. co nastąpiło w dniu [...] r. (data wydania wyroku NSA) oraz w związku z upływem 14-dniowego terminu, określonego w pkt I wyroku WSA w Szczecinie.
Po wniesieniu powyższej skargi, pismem z dnia [...] r. organ udzielił informacji w żądanym zakresie w odniesieniu do osób zatrudnionych w Starostwie Powiatowym w G., pełniących funkcje publiczne, za które uznano funkcjonariuszy publicznych oraz osoby, które pełnią funkcje decyzyjne lub są dysponentem środków finansowych.
Natomiast zakresie dotyczącym pozostałych pracowników Starostwa Powiatowego w G., którym przyznane zostały nagrody zgodnie z Regulaminem Wynagradzania (na koniec roku 2014 i 2015 r.), tj. pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznych, lecz wykonują wyłącznie czynności pomocnicze, organ decyzją z dnia [...] r. odmówił udostępnienia informacji.
Organ wskazał, iż udzielenie informacji odnośnie wskazanych pracowników w zakresie objętym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej naruszyłoby ich prywatność, a więc było niedopuszczalne z uwagi na wyłączenia określone w przepisie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie organ powołał wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] r., sygn. akt II SAB/Po [...].
W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ poinformował o powyższym, tj. o uwzględnieniu skargi i rozpoznaniu złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] r. (pismo z dnia [...] r., nr [...]). Wyjaśnił też, że w odniesieniu do pracowników Starostwa nie pełniących funkcji publicznych, decyzją z dnia [...] r. znak [...], odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia [...] r.
Ponadto organ podkreślił, iż nie stwierdził, by bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Pismem z dnia [...] r. Strona podtrzymała skargę, potwierdziła iż otrzymała część informacji jak i wniosła o umorzenie postępowania w tym zakresie. Potwierdziła też otrzymanie kolejnego pisma z dnia [...] r. jednak zakwestionowała, iż jest to decyzja administracyjna, wskazując na brak podpisu na tym dokumencie, a wobec czego w tym zakresie zdaniem Strony organ nadal pozostaje w bezczynności. Strona wyjaśniła przy tym, że złożyła już odwołanie od tego dokumentu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności organów administracji sprawowana przez sądy w zakresie zgodności z prawem obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 149 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej wartości 154 § 6 (§ 2).
Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku, czyli nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej.
W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że wnioskowana informacja co najmniej częściowo stanowiła informację publiczną, a organ administracji publicznej zobowiązany był do jej udzielenia w myśl przepisów o dostępie do informacji publicznej.
Poza sporem pozostaje również, że podmiot zobowiązany nie rozpoznał wniosku Skarżącego pomimo upływu terminu określonego w wyroku WSA w Szczecinie z [...] r. (sygn. akt II SAB/Sz [...]), ani też nie wydał w tym terminie decyzji odmownej, co czyniło zasadnym zarzut skargi odnośnie pozostawania w bezczynności.
Jak wyjaśnił organ doręczenie mu prawomocnego wyroku WSA (od którego to terminu należało liczyć 14 dni na rozpoznanie wniosku Skarżącego) nastąpiło w dniu [...] r., jednak wniosek ten został rozpoznany z opóźnieniem albowiem omyłkowo przekazano wyrok do wykonania w zakresie obowiązku zapłaty zasądzonych kosztów postępowania, co spowodowało brak przekazania wyroku do właściwego wydziału merytorycznego celem załatwienia zawartego w nim wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Sąd ocenia skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.
Okoliczność rozpoznania wniosku już po wniesieniu skargi na bezczynność tj. w dniu [...] r. powoduje, że w sprawie nie ma podstaw do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zdaniem Sądu nie mają przy tym znaczenia zarzuty dotyczące wadliwości decyzji z dnia [...] r., w której co do części wniosku odmówiono udzielenia informacji publicznej, a w istocie stanowisko iż istnieje tylko "projekt" decyzji - w związku z twierdzeniem Strony o braku podpisu na otrzymanym egzemplarzu decyzji.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja winna zawierać podpis, jednak ocena istnienia tego braku, jak i ewentualne jego skutki winny być oceniane w postępowaniu wywołanym odwołaniem od wskazanej decyzji. W ramach tego postępowania Strona może podnieść wszelkie zarzuty przeciwko wskazanej decyzji, w tym kwestię braku podpisu. Tymczasem z treści pisma Strony z dnia [...] r. wynika, iż z prawa odwołania się od decyzji z dnia [...] r. Strona już skorzystała i tam też wskazana wadliwość decyzji winna zostać oceniona. Tam też winno być ocenione czy należy ją uznać za decyzję, czy też jedynie za "projekt" decyzji. Decyzja zaś organu odwoławczego podlega również kontroli sądowoadministracyjnej. Tylko na marginesie Sąd zauważa, że znajdujący się w aktach rozpoznawanej sprawy egzemplarz decyzji z dnia [...] r. zawiera podpis, w przeciwieństwie do złożonej przez Stronę kserokopii tej decyzji.
Natomiast dla niniejszej sprawy, która dotyczy skargi na bezczynność organu istotne jest, że wobec zobowiązania przez Sąd w wyroku z [...] r. (sygn. akt II SAB/Sz [...]) do rozpoznania wniosku Strony o udzielenie informacji publicznej, organ podjął realne czynności mające na celu rozpoznanie tego wniosku. Podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz z rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) jak również, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny.
W okolicznościach faktycznych sprawy Sąd uznał, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że uchybienie terminowi określonemu w wyroku Sądu wyniosło ponad 2 miesiące, jednak nie okres zwłoki jest najistotniejszy dla tej oceny. Najistotniejsze bowiem jest to, że organ był zobowiązany do podjęcia czynności na mocy prawomocnego wyroku Sądu, tymczasem wykonał wyrok dopiero po złożeniu ponownej skargi na bezczynność organu przez Stronę. Organ nie tylko zignorował pierwotnie wniosek o udzielenie informacji publicznej, lecz po wydaniu prawomocnego wyroku zobowiązującego go do rozpoznania wniosku również go nie rozpoznał, ignorując również wyrok Sądu, co obecnie tłumaczy bałaganem organizacyjnym panującym w urzędzie. Tymczasem prawidłowa organizacja pracy w urzędzie należy właśnie do organu. Cała zatem wina w braku terminowego rozpoznania wniosku Strony leży niewątpliwie po Stronie organu, który był świadomy, iż został zobowiązany do jego rozpatrzenia prawomocnym wyrokiem Sądu, a jednak w sposób oczywisty tego nie czynił do momentu złożenia przez Stronę kolejnej skargi na jego bezczynność.
Niezależnie od powyższego należy również stwierdzić, że stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymierzeniu grzywny organowi W rozpatrywanej sprawie Strona nie żądała wymierzenia organowi grzywny, tym bardziej więc również Sąd uznał, że nie ma w niej w tej chwili potrzeby wymierzenia takiej grzywny.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.