Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 16 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 116/15

Uzasadnienie

T. i F. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Burmistrza N. w sprawie podjęcia czynności w celu ustalenia zasiedzenia gruntu.

Zarządzeniem z dnia 14 września 2015 r. sąd wezwał skarżących do wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpali środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Burmistrza N. oraz nadesłanie kopii tego wezwania wraz z dowodem jego złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformowali sąd, że oprócz dużej ilości pism kierowanych do Burmistrza N. podjęli również "czynności skargowe" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., czego potwierdzeniem są załączone do ww. pisma: zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie z dnia 13 listopada 2014 r. oraz postanowienie Kolegium z dnia [...] r. o zwrocie ww. zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie natomiast z § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

W przedmiotowej sprawie została złożona skarga na bezczynność Burmistrza N. polegająca, zdaniem skarżących, na niepodjęciu przez niego czynności administracyjnych mających na celu urzędowe zalegalizowanie zasiedziałej przez skarżących nieruchomości rolnej.

Rację należy przyznać organowi, który w odpowiedzi na skargę wskazał, że niniejsza sprawa jest sprawą cywilną i podlega rozpatrzeniu przez właściwy sąd cywilny.

Wskazać należy, że instytucja zasiedzenia uregulowana jest w art. 172-176 K.c., zaś stwierdzenie jego zaistnienia następuje na zasadach określonych w art. 609-610 K.p.c. Również kwestie odszkodowawcze związane z zasiedzeniem regulują przepisy ww. ustaw. Uznać zatem należy, że rozstrzygnięcie powyższej kwestii nie należało do kognicji sądu administracyjnego, a do sądu powszechnego.

W konsekwencji powyższego, przedmiot niniejszej sprawy nie spełnia przesłanek określonych w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny może rozpatrywać skargę na bezczynność organów administracyjnych tylko wtedy, gdy skarga ta dotyczy spraw o charakterze administracyjnym, zaś sprawa objęta skargą nie ma charakteru administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 8 maja 1996 r., sygn. akt III SAB 38/95). Czynności związane ze stwierdzeniem zasiedzenia własności gruntu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, a zatem niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Ponadto, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, sąd postanowił zwrócić stronie cały uiszczony wpis od skargi.