Uzasadnienie
J. M. i J. M., reprezentowani przez pełnomocnika r.pr. A. S., pismem z dnia 14 października 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania.
Starosta wyjaśnił, że pismem z dnia 3 listopada 2014 r. dokonał czynności objętej wnioskiem skarżących i stwierdził, że należność w kwocie [...] zł z tytułu części opłaty za kartę pojazdu, wydaną w związku z rejestracją pojazdu marki[...], nr rej. [...], podlega zwrotowi. Jednocześnie dokonano przelewu kwoty w wysokości [...] zł na konto podane we wniosku.
W piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. J. M. i J.M. oświadczyli, że cofają skargę. Skarżący wyjaśnili, że w międzyczasie organ zwrócił im kwotę [...] zł objętą wnioskiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a., jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania i orzeczenie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie skarżący pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. cofnęli skargę na bezczynność Starosty a dokonana przez skarżących czynność procesowa nie budzi wątpliwości i brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Wobec tego cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące.
Uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne należało zatem umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.