Uzasadnienie
T. C. pismem z dnia [...]r wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organów administracji publicznej, w tym m.in. na bezczynność Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego.
W uzasadnieniu skargi T. C. podniósł, że już w [...]r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego, brak bezpieczeństwa na drogach.
Skarżący podkreślił, że żaden z urzędów nic nie zrobił w sprawie, nie usunął nieprawidłowości występujących na drogach, nie udzielił też odpowiedzi na złożone pisma.
Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w sprawie oraz ustanowienie radcy prawnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzka Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego wniosła o jej oddalenie w całości.
Rada wskazała, że dnia [...]r. T. C. skierował skargę do Marszałka Województwa na działanie Biura ww. Rady, oraz na działanie wspomnianej Rady. Skarga Pana T. C. została rozpatrzona, a o sposobie jej załatwienia ww. został poinformowany w piśmie datowanym na dzień [...]r. Następnie T. C. w dniu [...]r. wniósł do sejmiku Województwa, ustnie do protokołu, skargę na Marszałka Województwa " na nieterminowe rozpatrzenie jego skargi".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek.
Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 152, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego(por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz Wyd. Lewis Nexis, W-wa 2008r, str. 591).
Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a.
W przedmiotowej skardze z treści skargi oraz z akt sprawy wynika, że skarga T. C. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 Kpa, w dziale VIII Kpa " skargi i wnioski". W tym też trybie została podjęta uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009r. (jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 229 pkt 5 Kpa), która uznała za zasadną skargę T. C. na działalność Marszałka Województwa.
Wniesiona skarga w pełni odpowiada kryterium przewidzianym dla skargi obywatelskiej (powszechnej) określonej właśnie w dziale VIII Kpa. Podkreślić należy, że postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia.
Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi.
Na powyższą czynność skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
W takiej zaś sytuacji należało uznać, że skarga T. C. jest oczywiści bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy stosownie do treści art. 247 P.p.s.a.
Z tych powyższych względów Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.