Uzasadnienie
Gmina [...] wniosła skargę na bezczynność Starosty [...] polegającą na nie wydaniu decyzji dokonującej właściwego wpisu w ewidencji gruntów i określenie władającego własnością Skarbu Państwa, tj. wodami płynącymi stanowiącymi odpływ z jeziora [...].
Starosta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z powodu nie wyczerpania przysługującego środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi, tj. zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W piśmie procesowym z dnia [...] r. Burmistrz [...] oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec cofnięcia skargi i braku podstaw do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy.