Uzasadnienie
L. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zaznaczył, że wnosi także o ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wniosku L. G. podał, że jest osobą osadzoną w Zakładzie Karnym w N., nie ma żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych, nie uzyskuje też żadnych dochodów.
Wezwaniem z dnia 12 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia zaświadczenia administracji Zakładu Karnego w N. dotyczącego wysokości środków pieniężnych pozostających w dyspozycji skarżącego w okresie ostatnich trzech miesięcy, oraz tego, czy pracuje on odpłatnie.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że nie posiada żadnych środków pieniężnych i nie pracuje odpłatnie. Nie może natomiast przedstawić zaświadczenia na tę okoliczność, ponieważ nie potrafi tego załatwić. Wskazał, że zwracał się o wydanie takiego zaświadczenia, ale został zbyty.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3).
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 powołanej wyżej ustawy).
Oceniając sytuację wnioskodawcy należało uznać, że z wniosku wynika, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, ponieważ nie ma żadnego majątku ani oszczędności, nie uzyskuje też żadnych dochodów, a jest osobą pozbawioną wolności. Uzasadniało to przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie na podstawie art. 245 § 2 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.