Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 19/13 Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił skargę J. C. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udzielenia pomocy socjalnej.
Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu [...] r.
W piśmie nadesłanym do akt w dniu [...] r. skarżący zgłosił wniosek o sprostowanie i uzupełnienie tego postanowienia. We wniosku skarżący nie określił zakresu w jakim domaga się sprostowania i uzupełnienia orzeczenia Sądu, wyraził jedynie niezadowolenie z jego treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucje sprostowania i uzupełnienia wyroków sądów administracyjnych regulują przepisy art. 156 oraz art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a, które na podstawie art. 166 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio do postanowień sądu i zarządzeń przewodniczącego.
Zgodnie z art. 156 § 1 P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Podkreślić należy, że wynikająca z art. 156 § 1 P.p.s.a., możliwość sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w postanowieniu jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, oznaczenia numeru sprawy sądowej. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu, czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia.
Sprostowanie orzeczenia w żadnym razie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia danej sprawy.
Sąd stwierdził, że postanowienie o odrzuceniu skargi nie zawiera żadnych wymienionych w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a. "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Treść całego orzeczenia (wstęp i uzasadnienie) jest jasna, jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie.
Z tych względów, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie postanowienia i na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. w związku z 166 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt I postanowienia.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Postanowienie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione w sposób określony w powyższym przepisie. Postanowieniem tym Sąd jedynie orzekł o odrzuceniu skargi z przyczyn formalnych. Nie jest to rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, które ewentualnie mogłoby wymagać uzupełnienia. Jak też w tej sprawie Sąd nie miał obowiązku podejmowania żadnych dodatkowych rozstrzygnięć.
Stąd też wniosek skarżącego jest w tym zakresie całkowicie bezzasadny.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z 166 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II postanowienia.