Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Sz 24/21

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 13 stycznia 2021 r. D. J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie przekazania decyzji powołując się na sygnaturę akt prowadzonych przez ten Organ – [...] Jak wskazuje treść skargi została ona związana z nieprzekazaniem przez Organ I instancji za pośrednictwem ePUAP decyzji do Wojewody Z. w sprawie, która była przedmiotem zażalenia.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy (sygn. akt II SPP/Sz 37/21).

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi wskazując, że organ nigdy w swym działaniu nie pozostawał w zwłoce, w tym bezzwłocznie przekazał Organowi odwoławczemu postanowienie, które było przedmiotem zażalenia Skarżącego, jak również bezzwłocznie przekazał akta sprawy temu Organowi. W tych okolicznościach faktycznych, zdaniem Organu I instancji skarga jest oczywiście bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zaważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W myśl art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Skarżący wniósł skargę na bezczynność Organu I instancji polegającą na nieprzekazaniu Organowi wyższego stopnia za pośrednictwem ePUAP decyzji w sprawie, która była przedmiotem zażalenia.

Skarżący zarzuca zatem organowi bezczynność w zakresie wykonania czynności faktycznej jaką jest międzyinstancyjne przekazanie akt sprawy – w tym rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego (postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2020 r.), za pomocą Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej. Zaznaczenia przy tym wymaga, że rozpoznawana sprawa administracyjna nie była prowadzona w wersji elektronicznej, a przekazanie akt miało miejsce przy piśmie z dnia [...] stycznia 2021 r.

Ponadto, organ administracji dokonując wskazanej wyżej czynności faktycznej nie wydaje żadnego rozstrzygnięcia, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Nie wydaje i nie dokonuje również innego aktu lub czynność dotyczycącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jest to czynność faktyczna polegająca na przekazaniu dokumentów Organowi wyższego stopnia. Na taką czynność faktyczną Organu I instancji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a tym samym skarga ta nie przysługuje również na bezczynność organu polegającą na nieprzekazaniu akt sprawy.

W sytuacji zatem, gdy przedmiotem skargi strona uczyniła niedokonanie czynności niepodlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego, skargę należało uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu.

Wobec powyższego stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. postanowiono, jak w punkcie I sentencji postanowienia.

W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy (sygn. akt II SPP/Sz 37/21). Zgodnie z treścią art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II GZ 101/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi D. J. wynikała z jej niedopuszczalności. W konsekwencji, na podstawie art. 247 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt II. sentencji postanowienia.