Uzasadnienie
A. F. (zwany dalej: "") w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Powiatu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł m.in. o przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako sądu właściwego w sprawie na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a").
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 13 § 2 "p.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Na podstawie zaś art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Powiatu. W orzecznictwie również nie budzi wątpliwości, że o właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych przesądza siedziba organu administracji publicznej, którego działalność lub bezczynność jest przedmiotem skargi (postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 49/12, Lex nr 1113320).
Siedzibą organu administracji publicznej, którego bezczynność została zaskarżona jest. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając swoją niewłaściwość miejscową, przekazał niniejszą sprawę sądowi właściwemu, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.