Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 31/14

Uzasadnienie

Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nie rozpoznaniu Jego zażalenia z dnia [...]r. na nie rozpoznanie przez Burmistrza wniosku z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności zawiadomienia z dnia 15 stycznia 2004 r. o zmianach danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wskazało, że postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] uznało zażalenie J. C. z dnia [...] r. na niezałatwienie przez Burmistrza wniosku skarżącego z dnia [...] r. za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Z uzasadnienia skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] r. J. C. złożył do Burmistrza wniosek o stwierdzenie nieważności zawiadomienia z dnia 15 stycznia 2004 r. o zmianach danych ewidencyjnych dotyczących działki nr [...] będącej współwłasnością skarżącego.

W dniu 20 listopada 2013 r. J. C. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na bezczynność Burmistrza polegającą na nie rozpoznaniu Jego wniosku z dnia [...]r.

W dniu 11 grudnia 2013 r. J. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nie rozpoznaniu Jego zażalenia z dnia [...]r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu zażalenia uznało, że jest ono nieuzasadnione. Wskazało, że Burmistrz nie jest organem upoważnionym do stwierdzenia nieważności zawiadomienia o zmianach danych ewidencyjnych, nie mógł zatem wydać żadnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarga dotyczy bezczynności organu odwoławczego polegającej na nie wydaniu postanowienia o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1).

Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k. p.a.). Zażalenie o którym mowa w tym przepisie jest swoistym środkiem prawnym, bowiem nie służy od postanowienia, lecz na określone zachowanie się (bezczynność) organu administracji publicznej. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.

Niezależnie bowiem od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, nr 3 poz. 116).

Jak wskazano wyżej, na stanowisko organu odwoławczego wyrażone na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. stronie nie przysługuje zażalenia. Nie przysługuje także skarga do sądu administracyjnego, ponieważ postanowienie takie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym bardziej nie przysługuje skarga na bezczynność organu polegającą na nie wydaniu postanowienia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na bezczynność organu odwoławczego dotyczącą zajęcia stanowiska w przedmiocie bezczynności, jako niedopuszczalną należało odrzucić.