Uzasadnienie
Skarżący R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania płatnego urlopu wypoczynkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia za 2005 r. i doręczenia rozstrzygnięcia w tym zakresie ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi.
W uzasadnieniu skargi R. D. podniósł, że za rok 2004 r. przyznano mu prawo do dodatkowego urlopu. W dniu 17 października 2005 r. podczas delegowania go do pracy w oddziale prewencji Policji w S. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego P. o przyznanie za identyczne wykonywane czynności służbowe jak rok wcześniej dodatkowego urlopu płatnego z tytułu pełnienia służby w warunkach szkodliwych dla zdrowia w pełnym wymiarze lub w części. Pismem z dnia 14 listopada 2005 r. podpisanym przez mł. Inspektora A. Z. skarżący został poinformowany, że Komendant Wojewódzki Policji w S. nie przyznał skarżącemu dodatkowego urlopu za 2005 r. z tytułu służby w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia.
Zdaniem skarżącego pismo to zostało podpisane przez nieuprawnionego do tej czynności funkcjonariusza. Pismo to" nie zostało sporządzone ani z upoważnienia piastuna organu ani nie stanowi konstytutywnych elementów wymaganych w decyzjach bądź postanowieniach zgodnie z literą Kodeksu Prawa Administracyjnego".
Ponieważ wniosek z dnia 17 października 2005 r. nie został rozpoznany R. D. wniósł o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. do wydania stosownych aktów władczych oraz zasądzenia stosownego zadośćuczynienia wynikającego z pozostawania w uporczywej bezczynności przez organ.
Skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie, czy przed wniesieniem skargi do sądu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i do nadesłania tego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał wezwanie z dnia 29 maja 2007 r. do przywrócenia porządku prawnego skierowanie do Komendanta Głównego Policji i odpowiedź na to wezwanie, wniosek z dnia 17 grudnia 2007 r. skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Nr [...] oraz wezwanie z dnia 14 stycznia 2008 r. o przywrócenie porządku prawnego i zawarcie ugody.
Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że przepisy ustawy o Policji i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie przewidują możliwości składania skarg na decyzje przełożonego w przedmiocie przyznania urlopu, które w istocie nie są decyzjami administracyjnymi. Pełnomocnik organ po przytoczeniu treści art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że skoro skarżący złożył wniosek udzielenie urlopu 17 października 2005 r., a o sposobie jego załatwienia dowiedział się w dniu 14 listopada 2005 r. to termin do złożenia skargi upłynął w dniu 28 listopada 2005 r, zatem skarga winna ulec odrzuceniu z tego względu, ze została wniesiona po terminie.
Niezależnie od powyższych okoliczności, podniesiono, że droga sądowe jest niedopuszczalna bowiem zgodnie z art. 5 ust. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te nie są właściwe w sprawach podległości służbowej pomiędzy przełożonymi a podwładnymi, a za taką sprawę należy uznać kwestię udzielenia dodatkowego urlopu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Pierwszą kwestią do rozważenia w niniejszej sprawie jest zarzut niedopuszczalności skargi. Przedmiotem skargi jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 października 2005 r. o udzielenie dodatkowego płatnego urlopu wypoczynkowego z tytułu pełnienia służby w warunkach uciążliwych i szkodliwych dla zdrowie za 2005 r.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 L W sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. Nr 151 poz. 1261) udzielanie urlopów należy do spraw osobowych policjantów, przy czym, w odróżnieniu do innych spraw osobowych, które załatwia się w formie rozkazu personalnego, formy rozkazu nie stosuje się do udzielania urlopów i zwolnień od zajęć służbowych. Zdaniem Sądu udzielanie urlopów należy do innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa o których jest mowa wart. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 za zm. zwanej dalej P.p.s.a.), które podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem o charakterze administracyjnoprawnym. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2998 r. sygn. K 28/07 podniósł, że w doktrynie prawa i orzecznictwie rozróżnia się sprawy podległości służbowej, należące do sfery wewnętrznej organu administracji oraz te sprawy stosunku służbowego, w których jednostka, dochodząc swoich praw, występuje jako wyodrębniony od organu administracji podmiot praw i obowiązków. Decyzje, rozkazy personalne oraz akty lub czynności w tej drugiej kategorii spraw wywołują skutki na zewnątrz administracji publicznej. Dotyczą one praw jednostki wobec organów państwowych, jakie przysługują jej w ramach stosunku służbowego i określają treść tego stosunku. Zdaniem Sądu do tej kategorii spraw należą sprawy dotyczące sporu w sprawach udzielania urlopu wypoczynkowego jak i płatnych urlopów dodatkowych dla policjantów. Możliwość zaskarżania tych aktów i czynności gwarantuje realizację konstytucyjnego prawa do sądu. Z tych względów Sąd za niezasadny uznał pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę wyprowadzony z treści art. 5 pkt 2 P.p.s. a. o niedopuszczalności skargi.
Warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność organu w przypadkach określonych w art.3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa wart. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni, od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W tym przypadku skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwania do usunięcia naruszenia prawa(53 § 2 P.p.s.a.).
Skarżący pomimo zobowiązania sądu nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał tryb określony wart. 52 § 3 P.p.s.a., nie wykazał, aby w terminie 14 dni od daty dowiedzenia się o wydaniu aktu wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa.
Odnosząc się do zarzutu bezczynności w przedmiocie doręczenia pisma z dnia 14 listopada 2005 r. zawierającego odmowę udzielenia urlopu dodatkowego za 2005 r. pełnomocnikowi skarżącego należy wyjaśnić, że doręczenia aktu jest czynnością procesową, a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności tego aktu, natomiast nie może być przedmiotem odrębnej skargi na bezczynność organu w przedmiocie doręczenia aktu pełnomocnikowi. Skarga w tym zakresie jest niedopuszczalna.
Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.