Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lipca 2016 r. R. P. wniósł do Dyrektora Zakładu Karnego w G. o udzielenie informacji publicznej w zakresie:
- 1) wyszczególnienie wypłaconych odszkodowań z tytułu powództwa Skarbu Państwa przeciwko ZK G. od 2010 do 2016 r.,
- 2) czego te odszkodowania dotyczą – podanie powodów,
- 3) wymienienie wypłaconych kwot za poszczególne odszkodowania,
- 4) wskazanie za kadencji którego dyrektora odszkodowania te zostały wypłacone.
Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. Dyrektor ZK w G. odpowiedział wnioskodawcy, że w okresie od 2010 r. do 2016 r. nie zostały wypłacone żadne odszkodowania z tytułu powództw Skarbu Państwa przeciwko ZK G. Organ wskazał ponadto, że negatywna odpowiedź na pierwsze pytanie czyni pytania zawarte w pkt 2-4 wniosku bezprzedmiotowymi.
Pismem z dnia 12 lutego 2017 r. R. P. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora ZK w G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wskazując, że nieprawdą jest, że w latach 2010-2016 ZK G. nie wypłacił żadnych odszkodowań z ww. tytułu, co wynika z pisma Dyrektora z dnia 29 sierpnia 2016 r. dotyczącego planu finansowego ZK G. z 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZK w G. wniósł o stwierdzenie jej niedopuszczalności.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił ww. organowi, że udzielając odpowiedzi na niewłaściwie sformułowany wniosek skarżącego nie zadał sobie trudu wezwania go do doprecyzowania, o udzielenie jakich dokładnie informacji skarżący wnioskował. Zdaniem pełnomocnika, od skarżącego jako osoby nieposiadającej wykształcenia prawniczego nie sposób wymagać wiedzy w zakresie struktury organizacyjno-prawnej ZK G. Rzeczą oczywistą jest, że skarżącemu chodziło o zobowiązania odszkodowawcze zasądzone od Skarbu Państwa z tytułu działalności ZK G. W ocenie pełnomocnika, organ nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, jak również nie wywiązał się z obowiązku należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy oraz nie udzielił żadnych wyjaśnień i wskazówek w celu zapobieżenia powstaniu szkody z tytułu nieznajomości prawa, czym naruszył art. 8 i 9 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z art. 149 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż Sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot obowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
W świetle art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w G. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu, a przepisy prawa na to zezwalają, zaś żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu, o ile nie zachodzą ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 ww. ustawy.
W rozpatrywanej sprawie skarżący zarzucił organowi, który w przepisanym terminie udostępnił mu żądaną informację w odniesieniu do pkt 1 jego wniosku z dnia 3 lipca 2016 r. (zaś co do pozostałych pytań stwierdził, iż negatywna odpowiedź na pierwsze pytanie czyni je bezprzedmiotowymi), że skoro jego wniosek był sformułowany w sposób nieprawidłowy, bowiem intencją skarżącego było uzyskanie przede wszystkim informacji w zakresie odszkodowań wypłaconych przez Skarb Państwa z tytułu roszczeń przeciwko ZK G. w latach 2010-2016, to organ powinien był wezwać skarżącego do skorygowania jego wniosku w taki sposób, aby móc otrzymać informacje, o które mu chodziło. Nie czyniąc zadość temu obowiązkowi organ, zdaniem skarżącego, naruszył zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 8 i 9 k.p.a.
W tym miejscu wskazać należy, że do postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, nie stosuje się, co do zasady przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony w trybie ustawy o udostępnieniu informacji publicznej nie wszczyna bowiem postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do których należy zaliczyć udostępnienie informacji publicznej, stanowiące czynność materialno-techniczną.
Tym samym brak jest podstaw wzywania strony do sprecyzowania wniosku z powołaniem się na przepisy k.p.a. W konsekwencji, w przedmiotowej sprawie, art. 8 i 9 k.p.a., wbrew stanowisku skarżącego, nie znajdują zastosowania.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w wysokości [...] zł (w tym podatek od towarów i usług w kwocie [...] zł) rozstrzygnięto na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).