Uzasadnienie
Pismem sporządzonym [...] r., P. L. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładu Opieki Zdrowotnej (dalej SPZZOZ) w [...]polegającą na nieudzielaniu informacji publicznej, o której udostępnienie wniósł pismem z dnia [...]r.
Skarżący domagał się stwierdzenie przez Sąd bezczynności Dyrektora SPZZOZ w [...] i nakazania mu udostępnienia żądanej informacji publicznej, ukarania tego podmiotu karą, o której mowa z art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej i zasądzenia od bezczynnego podmiotu kosztów postępowania.
Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] odpowiadając na skargę wniósł o umorzenie postępowania i wyjaśnił, że pismem z dnia [...]r., którego odpis dołączył do odpowiedzi, przekazał skarżącemu żądaną informację publiczną.
W tej sytuacji, Sąd doręczając skarżącemu odpowiedź na skargę zobowiązał go do oświadczenia czy podtrzymuję skargę, czy ją cofa i jednocześnie poinformował go, że art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewiduje odpowiedzialność karną za określone w niej przestępstwo, które podlega ściganiu na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania karnego, a do orzekania w tym przedmiocie właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.
P. L. w zakreślonym przez Sąd terminie oświadczył, że nie cofa skargi i wniósł "aby sąd stwierdził bezczynność i zasądził od bezczynnego organu na rzecz skarżącego koszty postępowania" oraz wyjaśnił, że bezczynny organ udostępnił informację publiczną dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.). kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych a art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a.
Udzielnie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno – technicznej, o której mowa a art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mieści się w katalogu spraw należących do kognicji sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie bezsporne między stronami jest, że Dyrektor SPZZOZ w [...]udzielił informacji wskazanej we wniosku z dnia [...]r. (który otrzymał w dniu [...]r. - data na potwierdzeniu odbioru) dopiero pismem z dnia [...]r,, a więc po upływie 14 dni przewidzianych w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej na załatwienie wniosku.
Tak więc w chwili wnoszenia przez skarżącego skargi Dyrektor SPZZOZ w [...]był bezczynny, jednakże stan bezczynności ustał jeszcze przed przekazaniem Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę w dniu [...]r. W tym stanie sprawy należy mieć na uwadze, że w dacie orzekania przez sąd Dyrektor ZPZZOZ w [...]nie pozostawał już w bezczynności.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 2 tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe.
Do takich innych przyczyn bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a należy zaliczyć sytuację, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. – organ wyda akt, co do którego pozostawał w bezczynności (vide uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).
Umorzenie postępowania sądowo - administracyjnego wobec wydania aktu przez organ, który usunął stan swojej bezczynności w wyniku wniesienia skargi przez stronę oznacza, że przegraną stroną procesu jest ten organ, a zatem skarżącemu przysługuje od niego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wobec powyższego, należało orzec jak w pkt I sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt II tej sentencji na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.