Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 maja 2024 r. L. W. działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego W. W. ("Skarżący"), wniósł w Jego imieniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy wychowanków internatu.
Zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2024 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecnie wezwał Przedstawiciela ustawowego Skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 3 maja 2024 r. do Sądu wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do organu oraz do nadesłania kopii tego ponaglenia wraz z dowodem nadania (złożenia) – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że Skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia, co skutkować będzie odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej jako "p.p.s.a.").
Odpis wezwania został doręczony adresatowi w dniu 15 lipca 2024 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru sądowej korespondencji (karta 13 akt).
Przedstawiciel ustawowy Skarżącego nie wykazał, że w sprawie został spełniony wymóg wniesienia ponaglenia w związku z wniesieniem skargi na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).
Z kolei stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 - dalej "k.p.a.").
Przepis ten stanowi, że stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność). Natomiast według art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2).
Z powyższych przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, dostępne: www.orzecznia.nsa.gov.pl).
Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie warunek wniesienia ponaglenia do organu nie został spełniony. Z nadesłanych akt sprawy nie wynika, aby przed złożeniem skargi Skarżący (reprezentowany przez Ojca) wniósł do właściwego Organu stosowne ponaglenie. Z kolei Przedstawiciel ustawowy Skarżącego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, czy wymagane prawem ponaglenie zostało skierowane do Organu.
W tej sytuacji przyjąć należało, że Skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu nie wyczerpał właściwego środka zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Organu.
Wobec niespełnienia warunku dopuszczalności skargi na bezczynność, skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na wstępie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a.