Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 43/15 odrzucił skargę kasacyjną J. C. od opisanego w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2015 r. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu 27 czerwca 2015 r.
Pismem z dnia 27 czerwca 2015 r. J. C. wniósł o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. W treści wniosku skarżący wyraził niezadowolenie z jego treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przepisy art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - stosowane w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - dają sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek.
Podkreślić w tym miejscu należy, że oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności sądu podejmowane w toku postępowania sądowego.
Mając na uwadze treść wniosku J. C., w ocenie sądu, postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia sądu odrzucającego skargę kasacyjną poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 ww. ustawy wniosek taki jest niedopuszczalny.
Wskazać też trzeba, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie sądu z dnia 12 czerwca 2015 r., mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających w istocie do rozpoznania skargi kasacyjnej (sporządzonej osobiście przez skarżącego).
Ponadto analizując treść ww. postanowienia sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek".
Nie istnieją zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie.
Stosownie natomiast do treści art. art. 157 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Postanowienie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione w sposób określony w powyższym przepisie. Postanowieniem tym sąd jedynie orzekł o odrzuceniu skargi kasacyjnej z przyczyn formalnych. Nie jest to rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, które ewentualnie mogłoby wymagać uzupełnienia. Sąd nie miał też obowiązku podejmowania żadnych dodatkowych rozstrzygnięć w sprawie.
Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ww. ustawy.