Uzasadnienie
Z.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Burmistrza [...] w sprawie dotyczącej zapłaty wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu.
Zarządzeniem Sądu z dnia [...] zobowiązano pełnomocnika skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi do Sądu wniósł zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 K.p.a.) – w terminie 7 dni, od dnia otrzymania niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...], a zatem termin jego wykonania upływał z dniem [...]. Do dnia dzisiejszego zobowiązanie Sądu nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków formalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., tj. przed wniesieniem skargi do sądu złożyła zażalenie do organu nadrzędnego.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wezwany do wykazania, czy wyczerpał tryb zażaleniowy przed wniesieniem skargi do Sądu, nie wykonał zobowiązania Sądu.
Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.