Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 stycznia 2016 r. (wniesionym w dniu 12 stycznia 2016 r.) E.L., reprezentowana przez radcę prawnego I.F., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Spółki "Miejskie Wodociągi i Kanalizacja" w K. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji wydanych, na rzecz Spółki, na podstawie art. 124 b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w 2014 r. W skardze zgłoszony został wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych.
Ponadto na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Spółka dopuściła się bezczynności, przy czym, w jej ocenie, bezczynność ta nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Okres bezczynności nie jest bowiem nadmierny, zaś stan faktyczny sprawy nie uzasadnia wniosku, aby Spółka celowo nie wykonywała obowiązków określonych przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Spółka "Miejskie Wodociągi i Kanalizacja" wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na ustanie bezczynności organu w toku postępowania sądowego poprzez wykonanie wnioskowanej czynności w ramach autokontroli, zgodnie z art. 54 § 3 P.p.s.a. Organ wskazał, że uznaje za zasadne zarzuty oraz wnioski skargi, jak i wskazaną w niej podstawę prawną. Do nieudzielania odpowiedzi na wniosek skarżącej doszło z uwagi na brak wpływu wiadomości elektronicznej zawierającej ten wniosek, bądź też omyłkowe jej umieszczenie przez system w tzw. "wiadomościach spam", co uniemożliwiło zapoznanie się z jego treścią. Z przedmiotowym wnioskiem zapoznał się dopiero dnia 12 stycznia 2016 r., tj. w momencie doręczenia wniesionej przez skarżącą skargi na bezczynność. Zdaniem Spółki, w tych okolicznościach, udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącej z zachowaniem ustawowego terminu 14 dni, wskazując w piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. - korespondencji e-mail, iż we wskazanym przez skarżącą okresie, nie zostały wydane na rzecz organu żadne decyzje na podstawie art. 124 b ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Do skargi dołączono wydruk wniosku w formie elektronicznej oraz odpowiedzi na wniosek.
- - W piśmie, wniesionym do Sądu w dniu 21 stycznia 2016 r., pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od spółki na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych. Pełnomocnik podał, że organ udzielił zawnioskowanej informacji publicznej w dniu 14 stycznia 2016 r., co powinno zostać uznane za uwzględnienie skargi z urzędu w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. i uzasadnia umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Spółki "Miejskie Wodociągi i Kanalizacja" w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji wydanych w roku 2014 r. - na rzecz Spółki - na podstawie art. 124 b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Nie ulega wątpliwości Sądu, że ww. Spółka jest podmiotem publicznym, co wynika z KRS-u, a żądana informacja stanowi informację publiczną z zakresu działalności tej Spółki.
Analiza akt sprawy potwierdza, że w dacie wniesienia skargi organ pozostawał bezczynny w zakresie żądania skarżącej. Skarżąca skierowała do Spółki wniosek w dniu 12 listopada 2015 r., a zatem termin 14. dniowy na udzielenie odpowiedzi, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058) upłynął organowi w dniu 26 listopada 2015 r. Skargę do Sądu skarżąca wniosła w dniu 12 stycznia 2016 r. Spółka "Miejskie Wodociągi i Kanalizacja" w K., po zapoznaniu się z jej treścią, w ramach autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględniła żądanie skarżącej i udzieliła jej informacji, również drogą mailową, dwa dni po wniesieniu skargi, a 49 dni po terminie. Według organu bezczynność w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie art. 54 § 3 P.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Odnosząc się do okoliczności sprawy należy stwierdzić, że udzielenie przez organ informacji publicznej, przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, usunęło stan bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej z 12 listopada 2015 r., w następstwie czego sprawa sądowoadministracyjna zainicjowana tym wnioskiem przestała istnieć, a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W tej sytuacji obowiązkiem Sądu stało się zbadanie przedmiotowej sprawy w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a. tj. czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, lecz musi być ono znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach w danej sprawie ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Jak wynika z odpowiedzi na skargę do milczenia organu na wniosek skarżącej doszło z uwagi na brak wiedzy o wniosku, najprawdopodobniej wskutek wpływu wiadomości elektronicznej od skarżącej do tzw. "wiadomości spam".
W momencie otrzymania skargi Spółka natychmiast zareagowała na zapytanie skarżącej, udzielając odpowiedzi na drugi dzień. W ocenie Sądu, przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.
Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, w oparciu o treść art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W punkcie drugim wyroku Sąd na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804)zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania, na które składa się kwota 100 zł wpisu od skargi oraz 480 zł wynagrodzenie radcy prawnego i 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.