Uzasadnienie
J. C. pismem z dnia 12 marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania Jego skargi z dnia 5 marca 2015 r. adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która to skarga pozostaje bez biegu i odpowiedzi.
Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Organ wyjaśnił, iż skargę J.C. z dnia 5 marca 2015 r. przekazał do Sądu dnia 24 marca 2015r., a Sąd potwierdził jej odebranie w dniu 2 kwietnia 2015r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
2)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5)akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6)akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Na podstawie § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Jak wynika z powyższego unormowania skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Tak więc nie zawsze i nie każde zaniechanie organów administracji publicznej może stanowić podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy zbadać, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a.
J. C. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie przekazania Jego skargi z dnia 5 marca 2015r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Obowiązek przekazania przez organ skargi, wniesionej za jego pośrednictwem, wynika z przepisu art. 54 § 2 P.p.s.a. który stanowi, że organ którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przekazanie skargi jest określoną czynnością procesową w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, uruchamiającą jego kolejny etap.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że przekazanie przez organ skargi do sądu administracyjnego nie mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy P.p.s.a. Wobec czego, nieprzekazanie przez organ skargi do sądu, nie może podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność.
Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że skarga J. C. z dnia 5 marca 2015r. wpłynęła do Sądu za pośrednictwem zaskarżonego organu w dniu 2 kwietnia 2015r. i została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Sz 43/15.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.