Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. R.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej w sprawie udzielenia skarżącemu - specjaliście zespołu biologii i chemii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w S. bezzwrotnej zapomogi finansowej na pokrycie kosztów przewodu doktorskiego. Uzasadniając skargę, R.D. wskazał, iż w dniu 19 stycznia 2007 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. wniosek o udzielenie zapomogi w kwocie (...(. We wniosku tym podniósł, że identyczne podanie, złożone przez jego koleżankę nadkomisarz R.W., zostało rozpatrzone pozytywnie i otrzymała ona rekompensatę kosztów poniesionych w związku z jej przewodem doktorskim. Z tego powodu rozpatrzenie wniosku skarżącego na jego niekorzyść stanowić będzie jawny akt dyskryminacji naukowca posiadającego zgodę na prowadzenie pracy doktorskiej, wydaną przez nadinspektora A.G. – Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., w formie pisemnej i wiążącej organ w kosztach. Złożenie skargi na bezczynność organu jest natomiast następstwem "uporczywej przewlekłości w przedmiocie doręczenia" decyzji administracyjnej o przyznaniu bezzwrotnej zapomogi.
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na to, iż sprawy z zakresu pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom w związku z kształceniem, jak też zapomogi związane z ich trudną sytuacją, należą do spraw wynikających z podległości służbowej między podwładnymi i przełożonymi, i tym samym, na mocy art. 5 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Skuteczność uruchomienia procesu oceny przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia (bezczynności) organu administracji publicznej uwarunkowana jest dopuszczalnością skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest przynależność sprawy zawisłej przed organem administracyjnym do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi R.D. jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego o przyznanie mu bezzwrotnej zapomogi finansowej.
Przepis art. 110a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (DzU z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) stanowi, iż policjantowi mogą być przyznawane zapomogi, w formie pieniężnej lub rzeczowej, w przypadku indywidualnych zdarzeń losowych, klęski żywiołowej, choroby, śmierci członka rodziny oraz innych zdarzeń powodujących pogorszenie sytuacji materialnej policjanta i jego rodziny. Szczegółowe zasady i tryb przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. (Dz Nr 251, poz. 1859). Zgodnie z § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia, zapomogi przyznają przełożeni, z własnej inicjatywy, na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta, organizacji związku zawodowego policjantów bądź zainteresowanego policjanta. W myśl § 10 rozporządzenia, zapomogę wypłaca się lub wręcza w terminie 14 dni od dnia jej przyznania.
Wskazane przepisy nie przewidują żadnej szczególnej formy przyznania zapomogi, ani też odmowy jej przyznania. Przyznanie zapomogi ma charakter uznaniowy i może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach wskazanych w art. 110a ustawy o Policji.
W ocenie Sądu, wewnętrzny charakter sprawy przypisanej do kompetencji przełożonego, charakter okoliczności warunkujących przyznanie zapomogi niezwiązanych bezpośrednio ze służbą, brak formy decyzji, przemawiają za tym, iż przyznanie (odmowa przyznania) zapomogi finansowej mieści się w kategorii spraw wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, wymienionych w art. 5 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie zaś do tego przepisu, sądy administracyjne nie są właściwe w tego typu sprawach.
W tych okolicznościach, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.