Uzasadnienie
G.P. pismem z dnia [...] r. zwróciła się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] o odpowiedź na następujące pytania:
- - czego dotyczy przedłożona do pisma faktura VAT z dnia [...]r. Nr [...] i kto jest zobowiązany do odprowadzenia tego podatku;
- - czy podatek od towarów i usług jest odprowadzany przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...];
- - czy podatek ten jest związany z najmem lokalu użytkowego, czy też dotyczy innych opłat z nim związanych;
- - czy powyższy podatek jest odprowadzany od każdej zawartej umowy indywidualnie i czy można to sprawdzić.
W dniu [...]r. G.P. skierowała do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] kolejne pismo z dnia [...]r. i wniosła o odpowiedź na dalsze pytania:
- - od którego roku został wprowadzony podatek od towarów i usług w wysokości 22% od najmu lokali użytkowych i dzierżawy gruntu;
- - czy Spółdzielnia płaci ten podatek oraz podatek dochodowy od przedłożonej faktury;
- - czy podatek jest rejestrowany i pobierany od każdej umowy dzierżawy, najmu, czy można to sprawdzić, jeżeli nie to dlaczego.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...]r., [...], działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ udzielił informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego.
Ponadto Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] r., [...], poinformował G.P., że zgodnie z art. 293 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. W tych okolicznościach nie może być udzielona odpowiedź na pytanie czy Spółdzielnia odprowadza podatek od przedłożonej faktury, czy dotyczy to najmu lokalu i czy jest odprowadzany podatek dochodowy.
W dniu [...]r. G.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] "na odmowę Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji zawartej w piśmie /podatnik -[...]/ z dnia [...]r. i z dnia [...]r.
W ocenie skarżącej, informacje o które wniosła nie są utajnione i winna je otrzymać na mocy Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.
Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, bądź w przypadku niepodzielenia takiej oceny, o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że skarżąca wniosła o informacją dotyczącą uiszczania przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] konkretnych zobowiązań podatkowych. Stanowiska organu podatkowego w zakresie udzielenia takiej informacji nie można zakwalifikować do "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153,poz. 1270/. Jest to wyłącznie odpowiedź organu z przytoczeniem przepisów, statuujących obowiązek zachowania tajemnicy skarbowej. Odpowiedź ta, z uwagi na brak stosownej regulacji prawnej nie musiała przybrać formuły konkretnego orzeczenia. Dlatego złożenie skargi było niedopuszczalne.
W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę podniesiono, że odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia [...] r., jest zgodna z prawem. Dział VII Ordynacji podatkowej zawiera przepisy regulujące zakres ochrony, podmioty zobowiązane do przestrzegania tej tajemnicy, podmioty uprawnione do dostępu oraz sposobu udostępniania.
Fakt zapłaty podatku przez danego podatnika wynika z dokumentacji rachunkowej i zgodnie z art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji jest objęty tajemnicą.
Wśród podmiotów uprawnionych do dostępu ustawodawca nie przewidział podmiotów pozostających w analogicznej sytuacji jak skarżąca, a więc mających status klienta czy kontrahenta podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wprawdzie skarżąca wniosła do sądu skargę powołując się na art. 16 ust.1 pkt 4 nieobowiązującej już wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./, jednakże analiza treści skargi dała podstawę do jej rozpatrzenia jako skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Tak zakwalifikowana skarga okazała się uzasadniona.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności /T.Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s.62-63/. Przytoczone określenie pojęcia bezczynności zostało sformułowane w czasie obowiązywania ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ale pozostaje aktualne, skoro przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ poddaje kontroli bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Dostęp ten regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U.Nr 112, poz. 1198 ze zm./. Udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej /art. 10 ust.1/ a odmowa w formie decyzji /art. 16 ust.1/. Wyjaśnić też trzeba, że także odpowiedź organu wskazująca, iż żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną /por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002r. sygn. akt II SA 2867/02, "Wokanda 2003, Nr 6, s.33/. Organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji, ma obowiązek podjąć jedną z tych form działania w terminie wskazanym w art. 13 ust.1 omawianej ustawy w przeciwnym bowiem razie pozostaje w bezczynności. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust.1 w związku z art. 14 ust.2 tej ustawy.
Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismem z dnia [...] r. powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U.Nr 137,poz. 926 ze zm./, poinformował skarżącą, że z uwagi na tajemnicę skarbową nie może udzielić dopowiedzi na pytanie: czy Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...] odprowadzała podatek od przedłożonej faktury, czy dotyczy to najmu lokalu i czy jest odprowadzany podatek dochodowy.
Z powyższego wynika, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] udzielił wprawdzie skarżącej odpowiedzi na Jej wniosek, lecz uczynił to w niewłaściwej formie, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej co wynika z art. 16 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Jest bowiem poza sporem, że wypowiedź Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] we wskazanym piśmie zwłaszcza zwrot "nie może zostać udzielona ze względu na obowiązującą tajemnicę skarbową", stanowi odmowę udzielenia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę skarbową.
Do takiej sytuacji art. 16 ust.1 omawianej ustawy przewiduje wydanie decyzji administracyjnej, co do której z mocy art. 16 ust.2 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wskazać trzeba, że Sąd rozważał czy pismo Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. można zakwalifikować jako decyzję, skoro zawiera takie elementy jak: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej. Przekonanie Sądu, że mimo powyższych elementów, pisma tego nie można kwalifikować jako decyzji, oparte zostało z jednej strony na specyfice uregulowanych we wskazanej ustawie zasad postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej, a z drugiej strony na braku w tymże piśmie takiego pouczenia, które umożliwiłoby stronie wyczerpanie trybu odwoławczego przewidzianego dla decyzji zgodnie z art. 16 ust.2 omawianej ustawy.
Idąc tym tokiem rozumowania należało uznać, że brak decyzyjnego załatwienia sprawy stanowi o bezczynności organu.
W postępowaniu w przedmiocie bezczynności, nie jest rzeczą Sądu rozstrzyganie kwestii merytorycznych, a zatem dalej idące żądania skargi uznać należało za przedwczesne.
Z tych względów na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.