Uzasadnienie
W dniu [...]r. (data wpływu do organu) A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia.
Zarzucana skargą bezczynność polegała na braku merytorycznego rozpatrzenia wniosku z dnia [...]. i nie wydaniu decyzji w przedmiocie refundacji kosztów leczenia [...]. Skarżący wyjaśnił, że organ ten w piśmie z dnia [...]. odmówił wydania decyzji.
Wniesienie skargi do Sądu poprzedziło zażalenie z dnia [...]. do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia złożone w trybie art. 37 § 1 i 2 Kpa.
Skarżący podniósł, że pomimo zalecenia Zastępcy Prezesa NFZ, który nakazał Dyrektorowi Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wydanie decyzji, ten w piśmie z dnia [...]. ponownie odmówił wydania decyzji stwierdzając, że pomiędzy wnioskodawcą a organem NFZ nie istnieje jakikolwiek stosunek administracyjno-prawny.
Zdaniem skarżącego, Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...]zobowiązany był do wydania decyzji, co wynika z art. 109 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, a zatem niewątpliwie łączy go z NFZ stosunek administracyjno-prawny.
Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...]odpowiadając na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wyjaśnił, że w sprawie wywołanej wnioskiem skarżącego wydał w dniu [...]. decyzję. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył, na dowód wydania decyzji w dniu [...]. kserokopię odwołania A. K. od tej decyzji.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.). kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych a art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zarzucany stan bezczynności ustał jeszcze przed przekazaniem Sądowi przez zaskarżony organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wniosek skarżącego został bowiem rozpatrzony decyzją z dni [...]., a więc w dniu otrzymania przez organ skargi na bezczynność, przy czym decyzja ta weszła do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia stronie (art. 110 Kpa), a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność.
W tej sytuacji stan bezczynności organu przestał istnieć przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność.
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1 – 2 tego przepisu, stało się bezprzedmiotowe.
Do takich innych przyczyn bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a należy zaliczyć sytuację, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a. – organ wyda akt, co do którego pozostawał w bezczynności (vide uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).
W związku w zawartym w skardze wnioskiem o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wyjaśnić należy, iż zwrot kosztów postępowania dotyczy kosztów postępowania sądowego.
Umorzenie postępowania sądowo - administracyjnego wobec wydania aktu przez organ, który usunął stan swojej bezczynności w wyniku wniesienia skargi przez stronę oznacza, że przegraną stroną procesu jest ten organ, a zatem skarżącemu przysługiwałby od niego zwrot kosztów postępowania sądowego, o ile koszty takie byłyby poniesione, co jednak nie wystąpiło w niniejszej sprawie. Dlatego Sąd nie rozstrzygał w przedmiocie kosztów, mimo że skarżący w skardze domagał się ich zasądzenia.
Wobec powyższego, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a.