Uzasadnienie
W dniu 14 października 2008 r. P. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. polegającą na nie rozpoznaniu jego pisma z dnia 28 maja 2008 r. zatytułowanego "wniosek o udzielenie informacji publicznej" a zawierającego pytanie, czy Prokurator Rejonowy w Ś. przesłał i kiedy zażalenie z dnia 7 kwietnia 2008 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej.
Prokurator Okręgowy w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że w dniu 28 maja 2008 r. P. J. złożył w Prokuraturze Okręgowej w S. pismo zatytułowane "wniosek o udzielenie informacji publicznej" w którym zwrócił się o poinformowanie go o sposobie załatwienia zażalenia na Prokuratora Rejonowego w Ś. w związku z nie rozpoznaniem wniosku złożonego w tym organie w dniu 7 kwietnia 2008 r., jednakże analiza treści tego pisma nie pozwoliła na zidentyfikowanie sprawy której pismo to dotyczyło, w związku tym pismo pozostawiono bez biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
P. J. wniósł skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego w S. polegającą na nie rozpoznaniu Jego pisma z dnia 28 maja 2008 r. zatytułowanego "wniosek o udzielenie informacji publicznej" a zawierającego pytanie czy Prokurator Rejonowy w Ś. przesłał i kiedy zażalenie z dnia 7 kwietnia 2008 r. na nie rozpoznanie w terminie wniosku u udzielenie informacji publicznej o treści "wykaz informacji jawnych, niejawnych, wydane akta z okresu 01.03.08" Zatem skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej wyższego stopnia polegającej na nie udzieleniu skarżącemu informacji dotyczącej zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 112 poz. 1198 ze zm.).
Tryb i zasady udzielania informacji o sprawach publicznych określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.), która nie przewiduje formy decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, dla udzielenia informacji publicznej (art. 7, 10, 11 tej ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej tylko w ograniczonym zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W art. 16 ust 2 tej ustawy, ustawodawca dokonał wyraźnego odesłania do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji odmawiających udzielenia informacji publicznej (zgodnie z ust.
1) oraz umarzających postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust 2 tej ustawy. Nie dokonał takiego odesłania w stosunku do całego postępowania zmierzającego do udzielenia informacji publicznej, czyli dokonania czynności materialno-technicznej. Stąd też nie ma do bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej zastosowania wymóg zażalenia z art. 37 k.p.a., gdyż dopóki nie dochodzi do wydania decyzji odmownej, nie ma w sprawie zastosowania k.p.a. (postanowienie NSA z dnia 14 marca 2006 r. I OSK 243/06).
Skoro w sprawie dotyczącej bezczynności organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej k.p.a. w ogóle nie znajduje zastosowania, nie może mieć zastosowania tryb zażaleniowy z art. 37 k.p.a. Zatem Prokurator Okręgowy w S. nie był zobowiązany do rozpoznania pisma skarżącego nazwanego "zażalenie" z dnia 7 kwietnia 2008 r., ani do udzielania skarżącemu informacji czy zażalenie to zastało przesłane i kiedy.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, a więc skargi na brak załatwienia przez właściwy organ sprawy w drodze decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności tam wymienionych. Według art. 149 tej ustawy uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro w niniejszej sprawie nie istniał obowiązek wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu, ani podjęcia czynności, skarga na bezczynność organu nie przysługuje.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.