Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Burmistrza [...] polegającą na nierozpoznaniu jego pisma z dnia [...] r. "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez panią Dyrektor MGOPS [...] w jej sprawie [...] bez żadnej odpowiedzi – co stanowi tu naruszenie prawa art. 7 – 9 kpa w zw. z art. 12 § 2 kpa i art. 35 § 1 kpa."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Organ podał, że pismo to potraktowane zostało jako skarga na działalność Dyrektora Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] i rozpoznane przez Radę Miejską w [...] która uchwałą z dnia [...] uznała skargę za nieuzasadnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej przedmiot nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie skarga J.C. dotyczy bezczynności Burmistrza [...] polegającej na nierozpoznaniu jego pisma z dnia [...] r. wzywającego do usunięcia naruszenia prawa przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] który swym działaniem nie dopuszcza do rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego.
Mając na uwadze treść skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, rada gminy jest organem właściwym do rozpoznawania skarg dotyczących zadań lub działalności wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujące skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników. Sposób zakończenia postępowania zainicjowanego takim środkiem zaskarżenia, jak również sposób procedowania wywołanego jego wniesieniem nie podlega jednakże kognicji sądów administracyjnych.
Skarga w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem kontroli w tym sensie sformalizowanym, że może być wniesiona tylko od aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. od decyzji, postanowień, aktów prawa miejscowego, aktów nadzoru, innych aktów lub czynności organów administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa jak również na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy może dotyczyć bezczynności polegającej na nie wydaniu decyzji lub postanowienia.
Sąd administracyjny nie jest natomiast właściwy do rozpoznawania skarg, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg podnoszących zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, a więc skarg tzw. powszechnych wymienionych w art. 227 K.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego "Skargi i wnioski".
Wniesiona zatem w niniejszej sprawie skarga dotycząca bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.