Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 81/12 odrzucił skargę J.C. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2013 r.
W dniu 17 kwietnia 2013 r. (data nadania pisma) J.C. złożył pismo zatytułowane "wniosek", dotyczący sprostowania i uzupełnienia ww. postanowienia. W treści wniosku skarżący nie określił zakresu, w jakim domaga się sprostowania i uzupełnienia postanowienia z dnia 4 kwietnia 2013 r., wyraził jedynie niezadowolenie z jego treści.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Przepisy art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – stosowane w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - dają sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek.
Podkreślić w tym miejscu należy, że oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności sądu podejmowane w toku postępowania sądowego.
Mając na uwadze treść wniosku J.C., w ocenie sądu, postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia odrzucającego skargę z dnia [...] r. poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 ww. ustawy wniosek taki jest niedopuszczalny.
Wskazać też trzeba, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie sądu z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 81/12, mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających do ponownego rozpoznania jego skargi.
Ponadto analizując treść ww. postanowienia sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Natomiast pismo skarżącego z dnia [...] r., stanowiące odpowiedź na zobowiązanie sądu z dnia [...] r. zostało rozpoznane przez sąd, o czym świadczy treść wskazanego wyżej postanowienia.
Nie istnieją zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie.
Stosownie natomiast do treści art. 157 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Postanowienie, którego uzupełnienia domaga się skarżący w niniejszej sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia, które ewentualnie mogłoby być uzupełnione w sposób określony w powyższym przepisie. Postanowieniem tym sąd jedynie orzekł o odrzuceniu skargi z przyczyn formalnych. Nie jest to rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, które ewentualnie mogłoby wymagać uzupełnienia. Sąd nie miał też obowiązku podejmowania żadnych dodatkowych rozstrzygnięć w sprawie.
Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ww. ustawy.