Uzasadnienie
A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność biegłego sądowego G. R. [...] w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej.
Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie zarządzeniem z dnia 15 września 2020 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł z pouczeniem, że wpis należy uiścić w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 15 października 2020 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o prawo pomocy.
Na skutek sprzeciwu strony, WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 listopada 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia starszego referendarza sądowego. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 4 grudnia 2020 r. Postanowienie jest prawomocne.
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie, w związku z prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 30 listopada 2020 r., ponownie wezwał skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 15 września 2020 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 6 stycznia 2021 r. - w trybie doręczenia zastępczego, określonego w art. 74a § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a).
Wobec uzyskania przez Sąd informacji o pobycie skarżącego na stałe w [...], Sąd ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od wniesionej skargi, zakreślając mu termin 2 miesięcy na wykonanie powyższego, z pouczeniem, iż brak wpisu w tym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone skutecznie skarżącemu w dniu 8 lutego 2021 r.
W terminie do uiszczenia wpisu skarżący złożył kolejny wniosek o prawo pomocy obejmującym wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r. II SPP/Sz 26/21 starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt II SPP/Sz 152/20. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2021 r. Skarżący nie wniósł sprzeciwu. Postanowienie stało się prawomocne.
Należny od skargi wpis sądowy nie został wpłacony na konto Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem pomimo kolejnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego skarżący nie uregulował należności sądowych.
Jak wynika z akt, skarżący w terminie otwartym do uiszczenia wpisu sądowego, do którego uregulowania został wezwany po raz kolejny w tej sprawie, ponownie zwrócił się do Sądu o zwolnienie go od kosztów sadowych. Przedmiotowy wniosek został rozpatrzony negatywnie, albowiem starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r. odmówił zmiany poprzedniego prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, uznając, iż skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę postanowienia z dnia 15 października 2020r. i pozytywne załatwienie wniosku o prawo pomocy.
Wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym kolejne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Kolejny wniosek nie chroni zatem strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponowionego wezwania do uiszczenia wpisu w podanym przez sąd terminie, a w konsekwencji brak uiszczenia wpisu przez skarżącego w terminie wskazanym w wezwaniu sądu dokonanym po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, powoduje, że skarga jako nieopłacona podlega odrzuceniu; (por. postanowienie NSA z dnia 25 października 2018 r. II OZ 1058/18; Legalis; postanowienie NSA z dnia 29 października 2018 r. I FZ 259/18; orzeczenia.nas.gov.pl).
Oznacza to, że jeśli strona w trakcie kolejnego otwarcia biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi, po raz drugi decyduje się na wdrożenie procedury zmierzającej do uzyskania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, sąd nie powinien ponownie (po raz trzeci) wzywać do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, lecz odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – "p.p.s.a.") - jako nieopłaconą w terminie.
Zgodnie bowiem z tym przepisem, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie ponowne wezwanie do wykonania zarządzenia w sprawie uiszczenia wpisu sądowego doręczono skarżącemu w dniu 8 lutego 2021 r. Tym samym ostateczny termin do uiszczenia wpisu upływał skarżącemu po dwóch miesiącach, a więc z dniem 8 kwietnia 2021 r. W tym terminie wymagany wpis sądowy nie został uiszczony. Zamiast tego skarżący wystosował kolejny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, który został rozpoznany negatywnie. Pokreślenia wymaga, że kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, rozpoznany w trybie art. 165 p.p.s.a. (zmiany prawomocnego postanowienia na skutek zmiany okoliczności sprawy), nie przerwał biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, liczonego stronie od dnia 8 lutego 2021 r. W zaistniałej więc sytuacji kolejnej odmowy przyznania stronie prawa pomocy, należało uznać, iż termin do uregulowania wpisu upłynął skarżącemu bezskutecznie.
Mając na uwadze fakt, iż skarżący nie uiścił w terminie należnej od skargi opłaty sądowej oraz wobec prawomocnego rozstrzygnięcia o odmowie zmiany postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, Sąd stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu, o czym orzekł na wstępie, kierując się dyspozycją z art. 220 § 3 p.p.s.a.