Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2021 r. (data nadania skargi pocztą) A. K. (obywatel [...]) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Polski. Skarżący wniósł w skardze o stwierdzenie bezczynności Wojewody i niezałatwienie sprawy w terminie i o zobowiązanie do wypłaty odszkodowania w wysokości [...] zł z tego tytułu. Skarżący podał w skardze, że Organ wprawdzie załatwił sprawę, ale nie zmienia to faktu bezczynności, gdyż oczekiwał na decyzję ponad rok czasu.
Do skargi Skarżący dołączył decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] lutego 2028 r.
W odpowiedzi na skargę Organ przedstawił przebieg postępowania z wniosku Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Według art. 3 § 2 pkt od 1 do 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu (decyzji, postanowienia) lub nie podjął czynności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2021 r. III SAB/Kr 164/20; Legalis).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący w dniu [...] czerwca 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terenie Polski.
Z akt wynika, że Wojewoda wydał w dniu [...] marca 2021 r. decyzję, której dotyczy skarga na bezczynność, w której udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postepowania administracyjnego powyżej wskazaną decyzją.
Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Mając powyższe na względzie, skoro Skarżący wniósł skargę na bezczynność po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, to należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. o jej odrzuceniu.