Uzasadnienie
Pismem z [...] kwietnia 2022 r., M. P., działając jako pełnomocnik M. P. i M. P. prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, wystąpił ze skargą bezczynność i przewlekłość w postępowaniu prowadzonym przez Z. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w S. (dalej: Komendant Wojewódzki PSP), po wniesieniu odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], nakazującej usunięcie stwierdzonych uchybień z zakresu przepisów przeciwpożarowych.
Jak wskazał pełnomocnik skarżących, pismem z [...] kwietnia 2021 r. wniósł on odwołanie od decyzji z [...] marca 2021 r. zapadłej w I instancji wskazując na naruszenia procedury postępowania administracyjnego. Następnie, w trakcie postępowania odwoławczego, skarżące złożyły kilkanaście wniosków, zażaleń, wezwań oraz żądań zgodnie z art. 15 k.p.a. do pozostającego w bezczynności organu.
W ocenie skarżących Komendant Wojewódzki PSP dopuścił się przewlekłości postępowania administracyjnego w II Instancji z art. 36 §1 k.p.a., prowadzonego od 14 kwietnia 2021 r. oraz bezczynności z art. 35 k.p.a. wobec wniesionych 15 wniosków, wezwań, zażalenia, żądań.
Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżących wniósł o orzeczenie, że Komendant Wojewódzki PSP:
- 1. dopuścił się przewlekłości postępowania administracyjnego w II Instancji z art. 36 §1 k.p.a., prowadzonego od [...] kwietnia 2021 r. - nadal, oraz bezczynności z art. 35 k.p.a., wobec wniesionych 15 wniosków, wezwań, zażalenia, żądania,
- 2. naruszył zasadę ogólną z art. 10 §1 k.p.a. wobec licznych wniosków, zażaleń, wezwań oraz żądań skarżących, wniesionych w czasie prowadzenia postępowania w I Instancji do prawa materialnego i procesowego uniemożliwiając skarżącym wgląd do akt postępowania,
- 3. w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego w II Instancji, pozostaje w sprzeczności do procedury postępowania administracyjnego, szczególnie z art. 15 k.p.a., a swoją bezczynnością, naruszając art. 35 k.p.a. uniemożliwił stronie dwukrotne merytoryczne rozpoznanie sprawy w prowadzonym postępowaniu w II Instancji, pomimo wniesionych łącznie 15 wniosków, wezwań, zażalenie i żądań, ponownie nie rozpoznał sprawy,
- 4. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w II Instancji, pozostając w bezczynności wobec licznych wniosków skarżących, pozostał w bezczynności do obowiązków ustawowych i przez brak udzielenia odpowiedzi dopuścił się zaniechania wobec obowiązku, że ma czuwać nad właściwym wyjaśnianiu skarżącym sytuacji prawnych i faktycznych, aby skarżące nie poniosły szkody z nieznajomości prawa,
- 5. postępowanie administracyjne w II Instancji prowadzono przewlekle, wbrew art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, które wyznacza prawo dla strony (gwarancję prawną), że wszystkie czynności podejmowane w toku postępowania administracyjnego przez organ będą zgodne z prawem,
- 6. orzeczenie stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w II Instancji, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2020 r. poz.2156),
- 7. wymierzenie grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznaniu od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., w związku z rażącym naruszeniem terminów i zasad oraz norm obowiązujących Organ określonych w art. 2 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 §1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 §1 k.p.a. art. 12 k.p.a., art. 14 §1 k.p.a. art. 15 k.p.a. oraz w art. 35 k.p.a., art. 36 §1 k.p.a. i art. 37 k.p.a.,
- 8. zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania skargowego.
Pełnomocnik skarżących zawnioskował także o rozważanie przez sąd, na podstawie art. 61 k.p.a., "możliwości pomocy sądowej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym II Instancyjnym oraz ustanowienia przez Sąd ochrony praw skarżących przed bezczynnością i bylejakością postępowania".
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących wskazał w szczególności, iż skarżące w trakcie postępowania II Instancyjnego wykazały znaczną aktywność, złożyły łącznie 15 wniosków, zażaleń, wezwań oraz żądań kierowanych do organu. Wynikały one z oczekiwania na rozpatrzenie wniosków w prowadzonym postępowaniu II instancyjnym, wobec naruszonego prawa materialnego i procesowego w postępowaniu I instancyjnym. Natomiast organ nie uwzględnił żadnego wskazanego dowodu.
Tak prowadzone postępowanie administracyjne w II Instancji jest zdaniem pełnomocnika skarżących ułomne, strona jest ignorowana i blokowana, co narusza zasadę ogólną z art. 10 §1 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., oraz jest dowodem naruszenia praworządności i zasady równego traktowania. Jak wywiedziono dalej w skardze, organ powinien traktować stronę postępowania – skarżące, w takiej samej sytuacji jak siebie, w sposób porównywalny. Ten obowiązek Organu wynika z zasady równego traktowania, wobec której skarżące są dyskryminowane.
Pełnomocnik wskazał także, iż skarżące w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w II Instancji wniosły do Organu nadrzędnego — KG PSP na organ 5 skarg w tym 1 zażalenie i wniosły 10 ponagleń. Skarżące wyczerpały drogę odwoławczą na etapie postępowania administracyjnego, co potwierdzają: skarga z dnia [...] stycznia 2022 r. oraz ponaglenia, z których szczególne jest ponaglenie z dnia [...] stycznia 2022 r. Tym samym skarżące uzyskały uprawnienie na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. o zwrócenie się w celu ochrony praworządności, środkiem prawnym w postaci skargi do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki PSP wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.
Organ wyjaśnił, iż skarga została złożona przez pełnomocnika skarżących w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, prowadzonym w trybie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych w odniesieniu do należącego do skarżących budynku zlokalizowanego przy al. [...] w K.. W I instancji postępowanie to prowadził Komendant Miejski PSP w K.. Z. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jako organ II instancji prowadzi natomiast postępowanie odwoławcze.
W sprawie tej Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej jako organ I instancji, wydał decyzję z [...] marca 2021 r. Następnie Zachodniopomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej [...] czerwca 2021 r. wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania od przedmiotowej decyzji, które uchylone zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 10 listopada 2021 r. Komendant Wojewódzki PSP w dniu [...] lutego 2022 r. otrzymał z Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie akta sprawy, celem dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego i rozpoznania odwołania. W postępowaniu tym organ podjął szereg czynności wyjaśniających mających na celu ustalenie sposobu użytkowania budynku, którego dotyczy zaskarżona decyzja. Wystosował:
- 1. pismo do Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2022 r. w celu ustalenia statusu ww. budynku w rejestrach prowadzonych przez ten organ,
- 2. pismo do Powiatu K. z [...] lutego 2022 r. w celu ustalenia statusu ww. budynku w rejestrach prowadzonych przez ten urząd,
- 3. pismo do Prezydenta Miasta K. z [...] marca 2022 r. z prośbą o wskazanie obszaru budynku, który nie został objęty w roku 2016 zgłoszeniem stron o zmianie sposobu użytkowania z funkcji biurowej na funkcję mieszkalną
- 4. pismo do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] marca 2022 r., z prośbą o informację w sprawie faktycznego użytkowania budynku w kontekście wskazanej powyżej zmiany sposobu użytkowania.
Ponadto pismem z [...] marca 2022 r. strona została zawiadomiona o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie 1 miesiąca z powodu podejmowania czynności przez organ w ramach postępowania wyjaśniającego oraz o wyznaczeniu na dzień [...] kwietnia 2022 r. nowego terminu załatwienia sprawy.
Jak wywiódł dalej Komendant Wojewódzki PSP, skarżące w toku poprzedniego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie oraz w toku postępowania administracyjnego wniosły do organu dziesiątki pism dotyczących przedmiotowej sprawy. Pisma te zredagowane są w sposób niezrozumiały lub trudny do zrozumienia i wyrażają ogólne niezadowolenie z rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Część z tych pism stanowią ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. i są one przedmiotem rozpoznania przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.
Kolejna część pism kierowanych przez stronę do różnych organów Państwowej Straży Pożarnej, przekazywana jest zgodnie z właściwością Z. Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej jako organowi prowadzącemu aktualnie postępowanie administracyjne, który na podstawie art. 234 pkt 1 k.p.a. włącza je do akt sprawy administracyjnej celem rozpatrzenia w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu. Na każde z tych pism udzielona zostaje stronie informacja w jaki sposób zostało ono zakwalifikowane. Ostatnią część pism stanowią skargi na działanie Z. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wnoszone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wszystkie dotychczas rozpatrzone skargi zostały odrzucone.
Podkreślono też, iż Skarżący z jednej strony zaskarżają przewlekłość postępowania administracyjnego, z drugiej natomiast zarzucają organ skargami, wnioskami, żądaniami, ponagleniami, w których powielane są roszczenia, które w większości są niezrozumiałe dla organu, a ich kumulacja pozwala na odważne stwierdzenie, że zabiegi te mają na celu wydłużenie całego procesu.
Natomiast pismem z [...] maja 2022 r. Komendant Wojewódzki PSP przekazał sądowi wydaną w dniu [...] maja 2022 r. decyzję nr [...], którą rozpatrzono odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego PSP z [...] marca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym jako dotycząca bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania na podstawie art. 119 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej powoływanej jako: P.p.s.a.).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W badanej sprawie jest bezsporne, iż Komendant Miejski PSP w K. decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] nakazał M. P. i M. P., prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "[...] Spółka Cywilna M. P., M. P., aby urządzenie sygnalizacyjno – alarmowe systemu sygnalizacji pożarowej w wysokim budynku mieszkalnym wielorodzinnym, użytkowanym jako usługowy, przy ul. [...] w K. połączyć z obiektem Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. oraz wykonać przegląd techniczny i czynności konserwacyjne istniejącej instalacji systemu sygnalizacji pożarowej.
Od powyższej decyzji, pismem z [...] kwietnia 2021 r., zostało wniesione odwołanie. Następnie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki PSP, powołując się na przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej powoływanej jako K.p.a.), stwierdził niedopuszczalność odwołania uznając, iż pełnomocnik stron nie uzupełnił braków formalnych odwołania, co skutkowało koniecznością uznania wniesionego odwołania za niedopuszczalne.
Po zaskarżeniu powyższego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecnie, na mocy wyroku z 10 listopada 2021 r. sygn. akt. II SA/Sz 930/21 uchylił zaskarżone postanowienie uznając, iż naruszało ono art. 134 K.p.a., bowiem w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Jak wskazał w szczególności Sąd, ponownie rozpoznając sprawę organ w sytuacji uznania, że w sprawie brak jest oryginału pełnomocnictwa do złożenia w imieniu skarżących odwołania od decyzji organu I instancji, powinien zawiadomić skarżące o możliwości osobistego podpisania odwołania, zakreślając im stosowny termin i informując o konsekwencjach związanych z jego niepodpisaniem.
Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem [...] stycznia 2022 r. i został on doręczony z klauzulą prawomocności i aktami sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu PSP w dniu [...] lutego 2022 r.
Pismem z [...] marca 2022 r. Komendant Wojewódzki PSP powiadomił pełnomocnika skarżących o braku możliwości rozpatrzenia sprawy w terminie ustawowym i ustalił nowy termin załatwiania sprawy na dzień [...] kwietnia 2022 r. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym w szczególności z uwagi na potrzebę pozyskania informacji, o którą organ wystąpił do Gminy Miasto K. oraz do Powiatu K..
W dniu [...] marca 2022 r. pełnomocnik skarżących wniósł skargę na bezczynność przewlekłość postępowania. Powyższej działanie zostało poprzedzone ponagleniem.
Przedmiotem skargi jest zatem przewlekłość postępowania i bezczynność organu administracji, które miały w ocenie pełnomocnika skarżących zaistnieć w toku rozpatrywania przez Komendanta Wojewódzkiego PSP odwołania od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z [...] marca 2021 r.
Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 K.p.a. stanowi zaś, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:
- 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
W orzecznictwie ustalony jest pogląd, iż przez bezczynność należy rozumieć istniejący obiektywnie stan niewydania decyzji mimo upływu terminu załatwienia sprawy – niezależnie od przyczyny przekroczenia terminu oraz niezależnie od tego, czy jest to termin ustawowy, czy wyznaczony przez organ administracji (por. np. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 25 listopada 2013 r., sygn. akt. I OPS 12/13). Natomiast przewlekłość oznacza taki stan postępowania administracyjnego, w którym organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium cennego. Przewlekłość postępowania odnosi się zatem do sposobu prowadzenia postępowania. Postępowaniem prowadzonym przewlekle jest postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. wyrok NSA z 8 maja 2013 r., sygn. akt. II OSK 2873/12).
Natomiast wobec wniosków skargi należy też wskazać, iż na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).
W badanej sprawie, pierwsze działania zamierzające do rozpatrzenia odwołania zgodnie z zaleceniami wynikającymi z wyroku WSA zapadłym w dniu [...] listopada 2021 r., Komendant Wojewódzki PSP mógł podjąć dopiero po dniu [...] lutego 2022 r. tj. po zwrocie akt przez sąd administracyjny z prawomocnym wyrokiem. W ocenie Sądu liczne pisma pełnomocnika skarżących, opisane w skardze, wpływające do organu zarówno przed opisanym wyżej zwrotem akt sprawy jak i w terminie późniejszym, nie dają podstawy do uznania, iż będące ich następstwem postępowanie uzupełniające wiązało się z opieszałością czy nieskutecznością organu odwoławczego. Skoro pełnomocnik skarżących przedstawiał liczne zastrzeżenia i składał wnioski dotyczące zapadłej w pierwszej instancji decyzji, rolą organu odwoławczego było ich rozpatrzenie oraz przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w zakresie umożliwiającym weryfikację zaskarżonej decyzji. Działania takie organ podjął.
Stąd nie zasługuje na uwzględnienie zarzut w zakresie przewlekłości postępowania. Nie sposób nie dostrzegać przy tym, iż ostatecznie na tok sprawy miała wpływ trudność z pozyskaniem niezbędnych informacji od innych organów, do których Komendant Wojewódzki PSP występował w trybie współdziałania. W szczególności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego wskazywał na trudności w zakresie poczynienia niezbędnych ustaleń, z uwagi na udaremnianie jego czynności kontrolnych (pismo z [...] kwietnia 2022 r.).
Strony zostały zawiadomione pismem z [...] marca 2022 r. o niemożności rozpatrzenia odwołania w terminie ustawowym. Organ określił wówczas termin załatwienia sprawy. Nie może być zatem mowy o bezczynności organu w prowadzonym przezeń postępowaniu odwoławczym. W szczególności występując ze skargą na bezczynność pełnomocnik skarżących znał planowany termin zakończenia postępowania.
Brak podstaw do stwierdzenia bezczynności organu w postępowaniu odwoławczym oraz przewlekłości prowadzonego przezeń postępowania sprawia, iż brak jest podstaw do nałożenia na organ wnioskowanej przez pełnomocnika skarżących grzywny lub przyznania sumy pieniężnej.
Nie zasługiwały na uwzględnienie także inne zarzuty skargi, przy czym jeśli chodzi o podnoszone przez pełnomocnika skarżących naruszenie przez organ odwoławczy zasady równego traktowania, o której mowa ustawie z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2156), jak wynika z art. 3 pkt 5, przez nierówne traktowanie rozumie się przez to traktowanie osób fizycznych w sposób będący jednym lub kilkoma z następujących zachowań: dyskryminacją bezpośrednią, dyskryminacją pośrednią, molestowaniem, molestowaniem seksualnym, a także mniej korzystnym traktowaniem osoby fizycznej wynikającym z odrzucenia molestowania lub molestowania seksualnego lub podporządkowania się molestowaniu lub molestowaniu seksualnemu, oraz zachęcanie do takich zachowań i nakazywanie tych zachowań. Przy czym przez dyskryminację bezpośrednią rozumie się sytuację, w której osoba fizyczna ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną jest traktowana mniej korzystnie niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji.
Natomiast przez dyskryminację pośrednią rozumie się sytuację, w której dla osoby fizycznej ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje lub szczególnie niekorzystna dla niej sytuacja, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne.
Jednocześnie przywołana wyżej ustawa, stosownie do jej art. 4 ma zastosowanie do:
- 1) podejmowania kształcenia zawodowego, w tym dokształcania, doskonalenia, przekwalifikowania zawodowego oraz praktyk zawodowych;
- 2) warunków podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej lub zawodowej, w tym w szczególności w ramach stosunku pracy albo pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej;
- 3) przystępowania i działania w związkach zawodowych, organizacjach pracodawców oraz samorządach zawodowych, a także korzystania z uprawnień przysługujących członkom tych organizacji;
- 4) dostępu i warunków korzystania z:
- a) instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 i 2023) oferowanych przez instytucje rynku pracy oraz instrumentów rynku pracy i usług rynku pracy oferowanych przez inne podmioty działające na rzecz zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich i przeciwdziałania bezrobociu,
- b) zabezpieczenia społecznego,
- c) opieki zdrowotnej,
- d) oświaty i szkolnictwa wyższego,
- e) usług, w tym usług mieszkaniowych, rzeczy oraz nabywania praw i energii, jeżeli są one oferowane publicznie.
Nie sposób dopatrzyć się tym samym w sprawie naruszenia zasady równego traktowania skarżących.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Powołane wyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.