Uzasadnienie
- 1. W dniu 21.02.2017 r. W. D. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), osobiście dostarczył do Gminnego Biura w W. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- - podania liczby dzieci w wieku szkolnym z miejscowości U., a także wskazanie ile z nich nie korzysta z obwodu Publicznej Szkoły Podstawowej w W.,
- - podania liczby dzieci zapisanych do klasy pierwszej na rok szkolny 2017/2018 oraz liczby dzieci, które w latach kolejnych tj.: 2018/2019, 2020/2021, 2021/2022, 2022/2023, a także 2023/2024 powinny rozpocząć naukę w poszczególnych szkołach podstawowych czyli odpowiednio: Publicznej Szkoły Podstawowej w K., Publicznej Szkoły Podstawowej w T., Publicznej Szkoły Podstawowej w D., Publicznej Szkoły Podstawowej w K. - tutaj w rozbiciu na poszczególne miejscowości, w których mieszkają uczniowie, Publicznej Szkoły Podstawowej w W. - tutaj dodatkowo podanie liczby dzieci z miejscowości U..
We wniosku Skarżący wskazał sposób przekazania informacji pisemnie na podany adres: [...] [...] lub e-mailem na podany adres poczty elektronicznej: [...]
- 2. Dyrektor Gminnego Biura w W. na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej przywoływana jako: "u.d.i.p.") wydłużył termin udzielenia odpowiedzi na wniosek do 31 marca 2017 r., o czym Skarżący został pisemnie powiadomiony listem poleconym.
- 3. Dnia 28 marca 2017 r. Dyrektor Gminnego Biur w W. przesłał Skarżącemu odpowiedź na wniosek e-mailem na adres wskazany we wniosku.
- 4. W dniu 30 sierpnia 2017 r. do Organu wpłynęła skarga na bezczynność Organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z 20 lutego 2017 r.
Skarżący wskazał na naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji w terminach w nim przewidzianych i wniósł o: 1). stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek Skarżącego;
2). zobowiązanie Organu do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku;
3). stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
4). wymierzenie Organowi grzywny w kwocie [...]zł (słownie: [...] złotych);
5). zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że Organ co prawda wydłużył termin na udostępnienie żądanej przez Skarżącego informacji do 31 marca 2017 r., korzystając z przysługującego mu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., prawa, to mimo tego jednak Organ ten pozostaje w bezczynności od ponad 3 miesięcy od terminu wyznaczonego dodatkowo. Organ nie udostępnił żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, jak również nie wydał żadnego innego aktu przewidzianego przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący wskazał, że pozostawanie przez Dyrektora Gminnego Biura w W. w bezczynności przez ponad 4 miesiące, licząc od końca dodatkowego terminu wyznaczonego przez ten organ w zawiadomieniu z 22 lutego 2017 r., powoduje, że bezczynność ta, jako zaniechanie lekceważące i oczywiście godzące w podstawowe zasady dostępu do informacji publicznej, ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu Skarżący domaga się nałożenia na Organ grzywny w wysokości określonej w pkt 3 niniejszej skargi. Grzywna ma na celu zapobieżenie występowania podobnych sytuacji w przyszłości, jak również ma stanowić pewnego rodzaju sankcję za naruszenie obowiązujących przepisów prawa.
- 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.
Podkreślił, że Dyrektor Gminnego Biura w W. racjonalnie wydłużył termin odpowiedzi na wniosek, gdyż zamiast wskazanego w ustawie maksymalnego możliwego wydłużenia terminu do 2 miesięcy określił go na termin tylko o 24 dni przekraczający ustawowy termin 14 dni.
Organ wskazał także, że dnia 28 marca 2017 roku Dyrektor Gminnego Biura w W. przygotował odpowiedź na wniosek Pana W. D. i tego samego dnia przesłał mu e-mailem na adres wskazany we wniosku tj. w sposób określony przez wnioskodawcę.
Podkreślił, że Dyrektor Gminnego Biura w W. dodatkowo skrócił termin odpowiedzi o trzy dni w stosunku do wydłużonego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek, co nie może wskazywać na bezczynność Organu podnoszoną przez Skarżącego.
Ponadto podkreślił, że Skarżący jest sołtysem Sołectwa Ł. w Gminie W. i może mieć bieżący dostęp do interesujących go informacji dotyczących Gminy W. i jej jednostek organizacyjnych. Jednak w ostatnim okresie wybrał drogę zasypywania Burmistrza W. i podległych mu jednostek organizacyjnych wnioskami o udzielenie informacji publicznej w różnych tematach o bardzo szerokim zakresie, które powodują konieczność angażowania wielu pracowników przez znaczny okres ich służbowego czasu pracy. Kilkukrotnie w ostatnim okresie składał skargi w tych sprawach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które okazywały się bezskuteczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
- 6. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Natomiast stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
- 7. Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora Gminnego Biura w W. w sprawie załatwienia wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej.
Wyjaśnienia wymaga, że w przypadku skarg na bezczynność kontroli Sądu poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ administracji, względnie inny podmiot zobowiązany miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie z którym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, orzeczenia przytaczane w tym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W sprawie nie jest kwestią sporną ustalenie, czy Organ był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, wynika to bowiem z treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
W tym miejscu wskazać należy, że stosownie do postanowień art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.
Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Ustawa przewiduje załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 14 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy). Przy czym decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej może zapaść wyłącznie wtedy, gdy żądana informacja z całą pewnością jest informacją publiczną, a organ odmawia jej udzielenia z określonych przyczyn.
Natomiast w sytuacji, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej, załatwienie zgłoszonego we wniosku żądania następuje w drodze pisma powiadamiającego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11). Podobnie formę pisemną powinna przybrać informacja, że organ nie jest w posiadaniu informacji (art. 4 ust. 3 ustawy) lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania (art. 1 ust. 2 ustawy).
8. Z przywołanych przepisów wynika, że stan bezczynności - w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej - oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów podmiot zobowiązany nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 albo umorzenia postępowania, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji lub objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy.
9. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy wskazać należy, iż po wpłynięciu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej Organ skorzystał z przysługującego mu prawa wydłużenia terminu udzielenia odpowiedzi, o czym Skarżący został powiadomiony.
Biorąc także pod uwagę, że sam Skarżący wskazał jako sposób dostarczenia żądanych informacji drogę poczty tradycyjnej lub elektronicznej, Organ, wybierając formę korespondencji elektronicznej, w ocenie Sądu był do tego uprawniony i z obowiązku udzielenia żądanej informacji skutecznie i w terminie się wywiązał (na co wskazuje poświadczenie wysłania korespondencji elektronicznej wraz z załącznikiem znajdujące się w aktach sprawy).
Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzasadnia wywód, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, stąd także odpowiedź w wersji elektronicznej, jeśli jest zgodna z wnioskiem strony należy uznać za prawidłową. Tym samym Sąd nie dopatrzył się bezczynności w działaniu Organu.
- 10. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.