Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy "w sprawie zaniechania wydania decyzji w przedmiocie mojego wymeldowania".
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 22 września 2014 r. zobowiązano skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała środek zaskarżenia poprzez skierowanie do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność Wójta Gminy oraz do nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem jego nadania (złożenia) - w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem przyjęcia, że zażalenia takiego nie składała i odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Odpowiadając na zobowiązanie Sądu skarżąca oświadczyła, że została wprowadzona w błąd przez radcę prawnego, z którego pomocy korzystała i jednocześnie wniosła o nieobciążanie jej kosztami sądowymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga J. R. podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Organem wyższego stopnia nad Wójtem Gminy jako organem jednostki samorządu terytorialnego, stosownie do art. 17 pkt 1 K.p.a., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przy czym organem wyższego stopnia w stosunku do wójta w sprawach dotyczących ewidencji ludności, a w tym w sprawie wymeldowania - zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t.Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) - jest wojewoda. Do niego zatem, przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy, skarżąca powinna była wnieść zażalenie, w trybie art. 37 K.p.a.
W rozpatrywanej sprawie z uwagi na fakt, że z nadesłanych sądowi akt administracyjnych, jak i z treści skargi, nie wynikało, czy skarżąca skorzystała z wyżej opisanego środka zaskarżenia, Sąd wystosował do strony odpowiednie zobowiązanie. Z udzielonej odpowiedzi wynika, że skarżąca nie spełniła warunku dopuszczalności skargi, określonego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności i stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.
Z tego względu Sąd orzekł, jak w postanowieniu.