Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 100/07, odrzucił skargę A. S. na bezczynność Szefa Służby Cywilnej w przedmiocie odmowy przeniesienia na wyższe stanowisko w służbie cywilnej.
Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 15 kwietnia 2009 r.
A. S. wnioskiem z dnia 21 maja 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, wskazując, że jest to niezbędne do wznowienia postępowania w sprawie. Złożony wniosek uzupełnił pismem z dnia 23 czerwca 2010 r., podnosząc swoją trudną sytuację finansową.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, skarżący po raz pierwszy wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w dniu 11 kwietnia 2007 r., w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/06, postępowanie w sprawie tego wniosku zostało umorzone z uwagi na fakt, że skarżący – zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Następnie A. S., po odrzuceniu jego skargi przez Sąd postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/06, ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że żąda zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/06, umorzono postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych (argumentując jak wyżej) i ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu.
W związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1312/07 - orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r. o odrzuceniu wniesionej skargi, sprawie została nowa sygnatura – II SAB/Wa 100/07.
Wnioskiem z dnia 29 maja 2008 r. skarżący ponownie wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu (radcy prawnego lub adwokata). Powyższy wniosek został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2008 r., z uwagi na to, że przyznane skarżącemu w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego obejmuje wszystkie czynności procesowe do czasu wypowiedzenia udzielonego wyznaczonemu radcy prawnemu pełnomocnictwa lub do prawomocnego zakończenia postępowania w tej sprawie.
Na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. skarżący cofnął pełnomocnictwo wyznaczonemu pełnomocnikowi z urzędu. W związku z wnioskiem skarżącego Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła dla niego innego pełnomocnika.
Po prawomocnym zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie, skarżący wnioskiem z dnia 21 maja 2010 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia – tym razem – adwokata, celem wznowienia postępowania w tej sprawie.
Należy stwierdzić, że wyznaczenie przez korporację prawniczą radcy prawnego z urzędu, udzielenie mu pełnomocnictwa przez skarżącego oraz podjęcie przez niego czynności w sprawie, stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia Sądu z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II SAB/Wa 183/06 o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Ponadto, stosownie do treści art. 39 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
Trzeba też podkreślić, że skarżący nie może skutecznie domagać się od Sądu wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, a także nie może żądać zastąpienia przyznanego mu radcy prawnego adwokatem, bowiem przyznane mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostało już zrealizowane (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 262/05, postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I OZ 795/07, obydwa niepubl.).
Z uwagi na powyższy stan faktyczny i prawny sprawy, biorąc pod uwagę, że w rozpatrywanej sprawie skarżący legitymuje się prawomocnym postanowieniem o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 39 pkt 1 i art. 254 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.