Uzasadnienie
Z. L. wnioskiem z dnia 5 marca 2007 r. zawierającym zarzuty dotyczące decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] czerwca 2001 r. na okres 90 dni wniósł o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W skardze z dnia 10 czerwca 2008 r. skarżący zarzucił Wojewodzie [...] bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2007 r., podnosząc, że organ powinien wniosek ten potraktować i rozpoznać jako odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r., a nie jako wniosek o stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wezwany do udzielenia informacji, czy skarżący występował do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie odwołania w ustawowym terminie, Wojewoda [...] wskazał, że skarżący za jego pośrednictwem zażalenia w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego nie składał. Również skarżący w piśmie z dnia 13 września 2008 r., nadesłanym na wezwanie Sądu, oświadczył, że nie składał do Ministra Pracy i Polityki Społecznej zażalenia, o którym mowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przede wszystkim wskazania wymaga, że sąd administracyjny, do którego skarga jest skierowana, w pierwszej kolejności dokonuje oceny, czy skarga jest dopuszczalna. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest – stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – wyczerpanie środków zaskarżenia. Powyższe odnosi się również do skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć – zgodnie z § 2 powołanego artykułu – sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W świetle rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), obronę przed bezczynnością organu zobowiązanego do dokonania czynności procesowej w przewidzianej przepisami prawa formie (wydania decyzji administracyjnej) stanowi, zgodnie z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Przesłanką zatem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Wojewody [...] w niniejszej sprawie, było złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia (Ministra Pracy i Polityki Społecznej).
Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 5 marca 2007 r., który według strony powinien być potraktowany jako odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nie złożył zażalenia w trybie art. 37 kpa. W związku z tym, że w sprawie tej nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.