Uzasadnienie
R. L., reprezentowany przez r. pr. Ł. B. w dniu 1 lutego 2010 r. wniósł skargę na bezczynność Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Skarżący podniósł, że wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 377/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Po otrzymaniu prawomocnego wyroku, organ winien ponownie rozpoznać odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w tej sprawie. Skarżący podniósł, iż otrzymywał pisma od organu (z dnia 4 sierpnia 2011 r. oraz z dnia 20 września 2011 r.) o przesunięciu załatwienia jego sprawy, natomiast w piśmie z dnia 27 września 2011 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień, co skarżący wykonał jeszcze tego samego dnia.
Skarżący złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do Ministra Obrony Narodowej (pismo z dnia 17 listopada 2011 r.) ale ono również pozostało bez odpowiedzi. W skardze zawarty był również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Organ podniósł, iż rozpoznał odwołanie skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji w tej sprawie i decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych na [...] z dnia [...] lipca 2009 r., o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
W piśmie z dnia 21 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego, w związku z wydaniem decyzji z [...] marca 2012 r., wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Z akt sprawy wynika, że po uchyleniu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 377/11 decyzji Szefa Sztabu Generalnego nr [...], organ ten powinien rozpoznać odwołanie R. L. od rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2011 r. poinformowano skarżącego, że jego sprawa powinna być załatwiona do końca sierpnia 2012 r., następnie piśmie z dnia 20 września poinformowano skarżącego organ rozpatrzy przedmiotowe odwołanie do końca września 2011 r. W dniu 27 września 2011 r. zażądano od skarżącego dodatkowych wyjaśnień, których – według informacji skarżącego, udzielił on w tym samym dniu. Pismem z dnia 17 listopada 2011 r. skarżący złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do Ministra Obrony Narodowej, a następnie w dniu 1 lutego 2012 r. wniósł skargę na bezczynność organu.
Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ rozpatrzył odwołanie skarżącego w dniu [...] marca 2012 r., wydając decyzję nr [...], utrzymującą w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych na [...] z dnia [...] lipca 2009 r., o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Przepis ten stanowi bowiem, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z kolei z przepisu art. 149 powołanej ustawy wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania.
W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej wyżej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana). Natomiast brak jest jakikolwiek podstaw do odrzucenia skargi, o co wnosił organ w odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.
O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1, art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)