Uzasadnienie
S.O. wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. zwrócił się do Naczelnika Wydziału Finansów i Budżetu Komendy [...] Policji o ponowne naliczenie odprawy należnej po zwolnieniu ze służby w Policji.
Pismem z dnia 24 kwietnia 2013 r. S.O. wystąpił do Komendanta Głównego Policji, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., ze skargą na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie naliczenia odprawy. Podniósł, że powinien otrzymać odprawę w wysokości 6-miesięcznego uposażenia, zaś otrzymana odprawa nie odpowiada tej wysokości.
Następnie pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o ponowne naliczenie odprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że do skarżącego w dniu 3 kwietnia 2013 r. skierowano pismo, w którym merytorycznie odniesiono się do kwestii odprawy. Wyjaśnił, że po złożeniu przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2014 r. wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie odprawy, organ w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję – decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] r. W tej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia [...] marca 2013 r. stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga na bezczynność Komendanta [...] Policji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na dzień orzekania (6 października 2015 r.) organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznawaniu wniosku z dnia [...] marca 2013 r. o ponowne naliczenie skarżącemu odprawy pieniężnej należnej po zwolnieniu ze służby.
Z akt sprawy wynika że Komendant [...] Policji w dniu [...] września 2014 r. wydał decyzję nr [...] r. w tym przedmiocie i odmówił S.O. ponownego naliczenia odprawy z tytułu zwolnienia ze służby. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2051/14 oddalił skargę S.O. na w/w decyzję.
Powyższe oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2013 r.
Mając na uwadze, iż przedmiotowe decyzje zostały wydane po wniesieniu skargi do Sądu, Sąd zobowiązany był ocenić czy do bezczynności organu doszło z rażącym naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, iż w toku niniejszego postępowania skarżący zainicjował postępowanie równoległe o wymierzenie Komendantowi [...] Policji grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi S.O. z dnia 15 grudnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II SO/Wa 25/14 wymierzył Komendantowi [...] Policji grzywnę w wysokości 4.000 zł.
A zatem dopiero po zwrocie akt organ mógł wydać merytoryczną decyzję w przedmiocie ponownego naliczenia odprawy pieniężnej.
Z tych względów, Sąd stwierdził w punkcie 1 sentencji wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wydał rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 149 § 1 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne, bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ w analizowanym przypadku nie pozostawił wniosku skarżącego bez rozpoznania.
Gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym – w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. dostępną na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy zatem stwierdzić, że dokonanie żądanej czynności lub wydanie żądanego aktu przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do treści art. 149 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy procesowej (pogląd ten został podzielony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12 i z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 – oba dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie sądowe w zakresie rozpatrzenia wniosku S.O. z dnia [...] marca 2013 r. o ponowne naliczenie należnej odprawy po zwolnieniu ze służby w Policji.