Uzasadnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie:
- 1. wydawania decyzji administracyjnych,
- 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty,
- 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wskazania w tym miejscu wymaga, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa.
W przedmiotowej sprawie M.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 23 marca 2006 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. Wymienionym rozkazem personalnym Dowódca Wojsk Lądowych zwolnił M.L. ze stanowiska: [...] w S. i z dniem [...] czerwca 2005 r. wyznaczył na stanowisko służbowe: [...].
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na decyzje w sprawach m.in. wyznaczenia na inne stanowisko służbowe skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje. Jednocześnie organ podał, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności wymienionego wyżej rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji.
W sprawach zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia na inne stanowisko służbowe ustawodawca wyłączył zatem kognicję sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że niedopuszczalność skargi dotyczy wszystkich decyzji wydawanych w powołanych sprawach, w tym podejmowanych w przedmiocie stwierdzenia nieważności oraz innych nadzwyczajnych trybach wzruszania decyzji, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2005 r. sygn. akt I OSK 781/05. Pogląd ten podziela także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Z tego względu za niedopuszczalną należy uznać również skargę na bezczynność organu w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności wymienionego rozkazu personalnego. Organ nie był bowiem zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności, określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegających kontroli sądu administracyjnego.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.