Uzasadnienie
Wnioskiem z [...] września 2015 r. W.B. zwrócił się do Rzecznika Praw Pacjenta o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1) nagrania zapoczątkowanej przez stronę rozmowy telefonicznej z 21 sierpnia 2015 r. ok. godz. 11:17, prowadzonej z telefonu o nr [...] na nr tel. organu 800-190-590,
- 2) nagrania zapoczątkowanej przez pracownika organu rozmowy w dniu 21 sierpnia 2015 r. ok. godz. 11:49 prowadzonej z tel. o nr 22-532-82-74 na telefon strony,
- 3) nagrania rozmowy telefonicznej prowadzonej pomiędzy godz. 11:30 a 11:49 w sprawie wnioskodawcy, pomiędzy pracownicą infolinii, a dyrekcją podmiotu, na który strona złożyła skargę.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 29 września 2015 r. poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, a stanowią informację w sprawie indywidualnej.
W.B. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku, wywodząc, że skoro nie otrzymał żądanych nagrań, to oznacza to, że organ jest bezczynny.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej.
W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.
Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów.
Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł:
- 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),
- 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),
- 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),
- 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),
- 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego.
Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, lub gdy nie podejmuje innych – ww. działań. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.
Pojęcie informacji publicznej podlega jednakże również pewnym ograniczeniom. Takiego przymiotu nie będzie można przypisać m.in. materii związanej z działalnością organów w indywidualnych sprawach stron postępowania. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 173/09, analizując wiosek o udzielenie informacji o przedmiocie, zakresie oraz wynikach weryfikacji postępowań administracyjnych i wydanych decyzji. Tak określone żądanie, w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie dotyczy informacji publicznej, a właśnie działania organów w indywidualnych sprawach.
Pogląd zbieżny z powyższym wyraził też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 stycznia 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 8/11 stwierdzając, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która znajduje się w jego posiadaniu i której używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Nie mają natomiast charakteru informacji publicznej wnioski w sprawach indywidualnych.
Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, że analizując przedmiotową sprawę, tutejszy Sąd nie dopatrzył się po stronie organu bezczynności. Powiadomił on bowiem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie posiada przymiotu informacji publicznej.
W zakresie, w jakim organ nie dopatrzył się występowania w żądanej informacji przymiotu publiczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił sposób rozumowania zaprezentowany przez organ. Treść wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie przesądza bowiem o tym, że przedmiotem wniosku była sprawa indywidualna. Dotyczyła bowiem ona bezpośrednio wnioskodawcy. Z zakresu przedmiotowego wniosku nie sposób zaś wywieść, że odnosił się on do spraw publicznych, tj. np. sposobu funkcjonowania podmiotu. Wniosek zmierzał do pozyskania danych świadczących o sposobie załatwiania sprawy indywidualnej wnioskodawcy. Tego typu sprawy, nie posiadają zaś przymiotu sprawy publicznej. Nie stanowią więc tym samym informacji publicznej.
Stąd organ, informując stronę o powyższym fakcie, zwolnił się w sposób skuteczny z zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony inicjującego niniejsze postępowanie.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.