Uzasadnienie
J. K. wniósł do Komendanta Głównego Policji pismo z dnia 26 czerwca 2014 r. w którym zażądał między innymi wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] P. B. W odpowiedzi na powyższe organ przesłał pismo z dnia 11 sierpnia 2014 r., L.dz. [...] w którym poinformował, że nie dopatrzono się podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do wskazanego funkcjonariusza.
Następnie J. K. wezwał Komendanta Głównego Policji pismem z dnia 11 września 2014 r. do usunięcia naruszenia prawa.
Komendant Główny Policji odnosząc się do powyższego stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany stanowiska zawartego w piśmie z dnia 11 sierpnia 2014 r., bowiem wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec P. B., Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] nie daje podstaw do wszczęcia takiego postępowania. Stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Jednocześnie poinformowano, że organ nie przyznał J. K. statusu osoby pokrzywdzonej działaniem Komendanta-Rektora Wyższej Szkoły Policji w [...] i odstąpił od załatwienia sprawy poprzez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Wobec powyższego J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji, zarzucając brak wydania przez organ postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego bądź też orzeczenia o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.
Komendant Główny Policji wniósł o odrzucenie skargi stwierdzając, że postanowienie którego wydania żąda skarżący nie jest postanowieniem o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem w takiej sytuacji nie ma zastosowania również art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie ma możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 powołanej ustawy, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 71/08, sygn. akt II SAB/Wa 75/11).
W odniesieniu do postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego, jest art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez zainteresowanego policjanta.
Wprawdzie, zgodnie z art. 134i ust. 5 powołanej ustawy, postępowanie dyscyplinarne wszczyna się postanowieniem, a stosownie do treści art. 135 ust. 2 tej ustawy, także odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie postanowienia, na które pokrzywdzony może wnieść zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia, to jednak podkreślić należy, że postanowienia wydawane w oparciu o powołane przepisy ustawy o Policji nie są postanowieniami wydawanymi w postępowaniu administracyjnym, ani też postanowieniami wydawanymi w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zażalenie, o którym mowa w art. 135 ust. 2 ustawy o Policji nie jest zażaleniem składanym w żadnym z wymienionych postępowań, określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne w odniesieniu do aktów podejmowanych przez organy Policji w postępowaniu dyscyplinarnym jest kontrolą, o której mowa w art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ograniczona jest jak wskazano, wyłącznie do prawnych form działania wymienionych w przepisie szczególnym, tj. art. 138 ustawy o Policji.
Ustawa – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 3 § 2 pkt 8 dopuszcza orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wyłącznie w przedmiocie wydania decyzji administracyjnych, postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3, a także innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, to bezczynność organów administracji publicznej w zakresie innych prawnych form działania nie podlega kognicji sądu administracyjnego, o ile nie jest przewidziana przez przepis szczególny. W art. 138 ustawy o Policji ustawodawca przewidział kontrolę sądu administracyjnego tylko w odniesieniu do orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne. Nie przewidział jej natomiast w stosunku do postanowień o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego oraz odmowie wszczęcia tego postępowania, które nie są postanowieniami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jeżeli więc sprawa nie może być załatwiona w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego, formułowanie zarzutu bezczynności pod adresem organu należy uznać za niedopuszczalne. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko wówczas i tylko w takich granicach, w jakich przedmiot sprawy pozwala zakwalifikować ją jako załatwianą w jednej z prawnych form działania organu administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 i 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego, skarga J. K. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.