Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] zwróciło się do Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] o udostępnienie, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz Konstytucji RP, informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Lekarskiego w bieżącym roku kalendarzowym.
Wobec braku odpowiedzi na powyższy wniosek, Stowarzyszenie [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...], polegającą na nieudostępnieniu wnioskowanych informacji.
Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 13 i 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz wniosło o:
- 1) zobowiązanie Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] do prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej – z uwzględnieniem okoliczności, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznych - w terminie 14 dni,
- 2) dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dowód jego przesłania) na okoliczność treści wniosku oraz tego, że został on przesłany organowi,
- 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem podanego spisu kosztów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazał, iż wnioskowane informacje są informacją publiczną. W związku z powyższym na podstawie art. 54 ust. 3 ppsa udostępnił żądaną informację publiczną. Jednocześnie organ stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej, jednak nie stanowiła o złej woli organu, ani nie miała na celu przedłużenia postępowania.
Przy piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2015 r. organ nadesłał przesłane drogą elektroniczną pismo z dnia 22 października 2015 r. przy którym udostępnił wnioskodawcy żądaną informację.
Organ dołączył jednocześnie wydruk z poczty elektronicznej z którego wynika, że w dniu 24 października 2015 r. skarżący dziękuje za udostępnioną informację publiczną i jednocześnie prosi o jej uzupełnienie przez podanie godziny o której planowane jest posiedzenie Okręgowego Sądu Lekarskiego w dniu 25 listopada 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej jako "udip", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Natomiast w przepisie art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia informacji mających przymiot informacji publicznych.
Uwzględniając powyższe w orzecznictwie przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej, przez którą rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Bliższa analiza art. 6 udip wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728).
Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 i 3 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (...) organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), będące w posiadaniu takich informacji.
W ocenienie Sądu nie ulega wątpliwości, iż Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w [...], jako organ samorządu zawodowego lekarzy zajmujący się prowadzeniem spraw dotyczących odpowiedzialności zawodowej członków tej korporacji zawodowej, jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich – Dz. U. z 2015 r., poz. 651 ze zm.).
Natomiast żądana informacja stanowi informację publiczną wobec brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 3 udip stanowiącego, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwienia spraw (lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania i rozstrzygania (lit. e), prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych (lit. f).
W świetle utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie poglądu, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia, że dany akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność nie powinna zostać dokonana.
Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 udip, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy.
Zatem milcząc wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] w dacie wniesienia skargi na bezczynność do Sądu, pozostawał w bezczynności. Jednakże bezczynność ta ustała wobec udostępnienia żądanej informacji dokonanego pismem z dnia 22 października 2015 r., tj. w terminie trzydziestu dni od otrzymania skargi.
W takiej sytuacji Sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa". W tym zakresie zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa.
Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz z wstępnego błędnego zakwalifikowania żądanych informacji jako nie będącej informacją publiczną.
Zdaniem Sądu orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane do sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwiać w żaden sposób.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a Ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, a o kosztach w oparciu o art. 200.
Jednocześnie Sąd stwierdził, że zwrot kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (art. 205 § 2 ppsa), a w konsekwencji także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, w niniejszej sprawie nie przysługuje. Radca prawny reprezentujący Stowarzyszenie jest bowiem jednocześnie osobą fizyczną uprawnioną do jego reprezentacji. To, że prezes Stowarzyszenia posiada specjalistyczną wiedzę i uprawnienia, które wykorzystuje w celu usprawnienia czy też uproszczenia podejmowanych przez siebie czynności, nie może powodować, że Stowarzyszenie ponosić będzie dodatkowe niezbędne koszty do celowego dochodzenia praw. Ta sama osoba mogłaby bowiem reprezentować Stowarzyszenie jako jej prezes. Tym bardziej, że w toku postępowania przez wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje przymus radcowsko-adwokacki i strona może samodzielnie podejmować wszelkie czynności w toku postępowania.
Fakt, że skargę podpisał P. P. będący Prezesem Stowarzyszenia, jako radca prawny i dołączył pełnomocnictwo udzielone przez członka zarządu, nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż skarżące Stowarzyszenie było reprezentowane przez radcę prawnego i poniosło wynagrodzenie radcy prawnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2016 r. sygn. akt I OZ 273/16).