Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 5 stycznia 2016 r. zatytułowanego "Wyjaśnienie" wraz z załącznikami, będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu o sprecyzowanie złożonej skargi, poprzez nadesłanie odpisu powyższego pisma wraz z załącznikami w celu doręczenia go organowi w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Z uwagi na nie wykonanie powyższego wezwania zarządzeniem z dnia 10 marca 2016 r. pozostawiono powyższe pismo skarżącego bez rozpoznania.
W dniu 24 marca 2016 r. skarżący złożył pismo zatytułowane "zażalenie", w którym wniósł też o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego pisma.
W wyniku kolejnych wystąpień (pisma skarżącego z dnia 4 czerwca 2016 r. i 20 lipca 2016 r.) skarżący wyjaśnił, że jego pismo z dnia 24 marca 2016 r. należy potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku skarżący ostatecznie wskazał, że wykonanie wezwania Sądu wymagało osobistego stawienia się w Sądzie, ponieważ przedmiotowe pismo zostało sporządzone w jednym egzemplarzu a jego kopia została przesłana do Sądu za pośrednictwem organu. Zatem niemożliwym było wykonanie odpisu niniejszego pisma bez ustalenia treści i ilości załączników dołączonych do tego pisma. Ponadto skarżący wskazał, że stawienie się w Sądzie zależne było od uzyskania zgody przełożonych na wykonanie tej czynności w godzinach służbowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 powołanej ustawy przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku.
Przez brak winy o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych od siebie, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący oświadczył bowiem, że przedmiotowe pismo zostało sporządzone w jednym egzemplarzu i kopii, która została przesłana organowi. Zatem dla prawidłowego wykonania powyższego wezwania zmuszony był stawić się w Sądzie i zapoznać się z aktami sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 19 lipca 2016 r. czynności tej dokonał. Ponadto wyjaśnił, że stawienie się w Sądzie było zależne od zgody przełożonego na dokonanie tych czynności w godzinach służbowych.
Skarżący dochował również siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 cyt. ustawy, który rozpoczął swój bieg od dnia 19 lipca 2016 r., tj. od dnia w którym skarżący stawił się w Sądzie i zapoznał się z aktami sprawy a następnie wykonał odpis przedmiotowego pisma z załącznikami. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżący wniósł do Sądu, w dniu 20 lipca 2016 r. W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w siedmiodniowym terminie i jest uzasadniony, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.