Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. zarzucił Ministrowi Spraw Zagranicznych bezczynność w sprawie wydania decyzji administracyjnej pozwalającej na stosowanie wobec niego przepisów § 26 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 115, poz. 1198 z późn. zm.) i tym samym wypłacenie mu zaległego uposażenia za okres od 1 lipca 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. wraz z ustawowymi odsetkami, na zasadach dotyczących żołnierzy zawodowych pełniących służbę poza granicami państwa. W uzasadnieniu podał, że stosownie do decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., w okresie od 15 lutego 2000 r. do 30 czerwca 2004 r. pełnił zawodową służbę wojskową w Stałym Przedstawicielstwie RP przy NATO i UZE.
Stało się to zgodnie z art. 20a ust. 1 i art. 35 ust. 5 obowiązującej wówczas ustawy pragmatycznej (ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) oraz § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. Nr 130, poz. 846 z późn. zm.). Wyjaśnił, że z tytułu tej służby za okres od 1 lipca 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. nie otrzymał dodatkowego uposażenia, o którym mowa w § 26 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów. O wydanie takiej decyzji i wypłacenie uposażenia za okres od 1 lipca 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych wnioskiem z dnia 18 marca 2005 r. i mimo złożonego w dniu 24 lipca 2007 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, do chwili obecnej decyzji takiej nie otrzymał, jak również nie wypłacono mu uposażenia za ten okres.
Minister Spraw Zagranicznych w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że nie jest on właściwym organem do wydania decyzji w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczeń, o których mowa w § 26 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów, o czym w odpowiedzi na jego wniosek z dnia 18 marca 2005 r., poinformował skarżącego pismami z dnia 22 czerwca 2005 r., 5 lipca 2005 r., 5 września 2005 r. i 30 listopada 2005 r. równocześnie przekazał – na podstawie art. 19 k.p.a. – wniosek organowi właściwemu w sprawie, a mianowicie Ministrowi Obrony Narodowej. Na tej podstawie wnosił o oddalenie skargi.
Niezależnie od tego wnosił o odrzucenie skargi na bezczynność organu, twierdził bowiem, że skoro K. K. dochodzi roszczeń za okres 2001-2002, a roszczenia pracownicze przedawniają się z upływem 3 lat, w tej sytuacji roszczenie skarżącego uległo przedawnieniu i w związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), podlega odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji postanowień oraz innych aktów lub czynności.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
W przedmiotowej sprawie Minister Spraw Zagranicznych podjął czynność, o jakiej mowa w art. 3 pkt 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż pismami z dnia 22 czerwca 2005 r., 5 września 2005 r., 30 listopada 2005 r. odmówił skarżącemu wydania żądanej przez niego decyzji i równocześnie zawiadomił go, że jego wniosek w tej sprawie przekazał do rozpoznania według właściwości Ministrowi Obrony Narodowej.
Tak więc trudno jest obecnie mówić o bezczynności organu w tym zakresie.
Sąd uznał za nietrafny wniosek organu o odrzuceniu niniejszej skargi, bowiem jej przedmiotem jest zarzut bezczynności Ministra Spraw Zagranicznych, a w tym zakresie nie nastąpiło przedawnienie roszczenia.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na mocy art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.