Uzasadnienie
D. K. (nazwany dalej "skarżącym") pismem z [...] wniósł skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] z [...]. W skardze w sposób niejednoznaczny wskazał co jest jej przedmiotem. Z tego względu pismem z 21 grudnia 2018 r. i następnie – w wyniku braku sprecyzowania żądania w oświadczeniu z 14 stycznia 2019 r. - pismem z 28 stycznia 2019 r. wezwano skarżącego do zajęcia jednoznacznego stanowiska czy jego intencją było wniesienie odrębnej skargi na przewlekłość prowadzonego postępowania. W oświadczeniu z 7 lutego 2019 r. skarżący wskazał, że zaskarża on zarówno przewlekłość prowadzonego postępowania, jak i bezczynność organu.
Ponadto, w oświadczeniu z 14 stycznia 2019 r. skarżący wskazał, że w toku postępowania toczącego się przed organem, nie wniósł żadnego ponaglenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w zakresie dotyczącym przewlekłego prowadzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. –dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Na gruncie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej "K.p.a.") wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Stanowisko organu wyrażone w trybie tego przepisu przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie wydane na tej podstawie ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności bądź przewlekłości i stanowi warunek niezbędny do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego w tym przedmiocie (art. 52 P.p.s.a.).
Sąd uznał, że złożona skarga dotyczyła przewlekłości prowadzonego postępowania (jakkolwiek podniesiono w niej również zarzut bezczynności). Jednakże dla oceny dopuszczalności niniejszej skargi nie ma znaczenia czy jej przedmiotem była przewlekłość czy bezczynność, ponieważ skarżący nie spełnił niezbędnej przesłanki z art. 37 K.p.a. – nie wniósł ponaglenia, o czym poinformował w oświadczeniu z 14 stycznia 2019 r.
Brak składania ponagleń w trakcie toczącego się postępowania spowodowało niewyczerpanie środków zaskarżenia. Skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Sądu. Z kolei na gruncie art. 58 § 6 Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Zgodnie z § 3 skargę odrzuca się postanowieniem i może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 6 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.