Uzasadnienie
M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej ostatniego wykonanego w Ministerstwie raportu z audytu bezpieczeństwa informacji. We wniosku tym zainteresowany wskazał także, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych, taki audyt jest wymagany zapisem § 20.
- 2. 14 tego rozporządzenia.
W skardze M. M. wskazał, iż organ naruszył przepisy art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W konkluzji skargi wniósł o zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie od Ministra na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Skarga została wniesiona do organu w dniu 14 grudnia 2015 r.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania.
Organ potwierdził wpływ wniosku o udostępnienie informacji publicznej i nadmienił, iż skarga ta została uwzględniona poprzez przekazanie skarżącemu w dniu [...] grudnia 2015 r. elektronicznych wersji dokumentów, o których udostępnienie skarżący wnioskował, zatem skarżący otrzymał żądana informację w terminie miesiąca od złożenia wniosku. Art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dopuszcza udostępnianie informacji w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2016 r. skarżący podtrzymał żądania skargi i wyjaśnił, iż dokumenty które otrzymał od organu w dniu [...] grudnia 2015 r. dotyczą innego audytu, niż wskazany we wniosku. Zaznaczył, iż we wniosku domagał się audytu sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r., co wynikało z treści tego wniosku.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego pismem procesowym z dnia 3 marca 2016 r. wskazał, iż w związku z pismem skarżącego z dnia 8 lutego 2016 r., przesłał mu, pismem z dnia [...] marca 2016 r., sprawozdanie z zadania audytowego nr [...] pn. "[...]" wraz z załącznikiem "[...]".
W konkluzji Minister podtrzymał żądanie umorzenia postępowania, jak w odpowiedzi na skargę.
Jednocześnie organ przedstawił pismo z dnia [...] marca 2016 r. Centrum Informacyjnego Ministerstwa, z którego wynika, iż wcześniej wysłane skarżącemu dokumenty dotyczyły czynności sprawdzających do zadania audytowego "[...]" ([...]) z dnia [...] listopada 2015 r. wraz ze stanowiącym załącznik raportem rzeczoznawcy zewnętrznego pn. "[...]". Audyt ten zrealizowano działając zgodnie z zasadami audytu wewnętrznego określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzania i dokumentowania audytu wewnętrznego (Dz. U. Nr 21 poz. 108).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Niniejsza sprawa może być rozpoznana przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W niniejszej sprawie niesporne i oczywiste jest spełnienie przez wniosek M. M. z dnia [...] listopada 2015r. warunków podmiotowych i przedmiotowych stanowiących o zakwalifikowaniu tego wniosku, jako mieszczącego się w granicach zakreślonych przepisami ustawy z dnia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej(tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.). Za takim zakwalifikowaniem przedmiotowego wniosku przemawia skierowanie go do podmiotu mieszącego się w ramach art. 4 ust.1 pkt 1 powyższej ustawy (przesłanka podmiotowa) oraz ewidentnego związku treści żądania wniosku z przykładowym ustawowym katalogiem informacji publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 4 a) ustawy (przesłanka przedmiotowa).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dopuścił się bezczynności rozpatrując wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2015r., albowiem nie dochował terminów, zakreślonych w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozpatrzenia tego wniosku i bezczynność ta istniała w chwili wniesienia do organu skargi na bezczynność to jest w dniu [...] grudnia 2015 r.
Z treści wniosku M. M. z dnia [...] listopada 2015 r. wynikało, iż był on zainteresowany otrzymaniem raportu z ostatnio wykonanego audytu bezpieczeństwa informacji i jak wynika ze zdania drugiego wniosku, M. M. był zainteresowany raportem z audytu wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych. Zatem przesłanie skarżącemu w dniu [...] grudnia 2016 r. audytu wykonanego zgodnie z zasadami audytu wewnętrznego, określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzania i dokumentowania audytu wewnętrznego, nie stanowiło udostępnienia żądanej informacji publicznej. Przesłanie skarżącemu właściwego audytu nastąpiło dopiero w dniu [...] marca 2016 r.
Z powyższych przyczyn nie można podzielić zasadności, zawartego w odpowiedzi na skargę, żądania organu - umorzenia postępowania, albowiem fakt przesłania skarżącemu w dniu [...] grudnia 2016 r. audytu wykonanego zgodnie z zasadami audytu wewnętrznego, określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 1 lutego 2010 r., nie stanowiło wykonania obowiązku informacyjnego w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani uwzględnienia skargi na bezczynność w rozumieniu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpatrując sprawę o bezczynność sąd administracyjny orzeka w ramach trzech wskazanych w art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięć, przy czym rozstrzygnięcia te należy traktować jako alternatywę rozłączną.
Powyżej stwierdzona bezczynność, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie miała cech rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała jedynie z wadliwego odczytania przez organ treści wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.
Mają powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 147 § 1 i 2 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.