Uzasadnienie
M. W. wniósł w dniu 7 lipca 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi, że nie otrzymał odpowiedzi na wniosek z 5 maja 2008 r., w którym wniósł o udzielenie odpowiedzi czy w programie walki z przemocą wobec dzieci oraz podjętymi przez Prezesa Rady Ministrów działaniami w tym zakresie zostały wykorzystane treści zawarte we wniosku skarżącego z dnia 27 grudnia 2007 r. a dotyczące konieczności podjęcia prac w zakresie międzyresortowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 21 maja 2008 r., w którym poinformował o przekazaniu pisma z 27 grudnia 2007 r. do Ministra Sprawiedliwości – według kompetencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.
Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać, czy Prezes Rady Ministrów rzeczywiście pozostawał w bezczynności, tzn. czy był zobowiązany do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcia czynności, na którą mogłaby być wniesiona skarga do sądu administracyjnego
Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP).
Ustawą, która miała całościowo regulować tryb dostępu do informacji publicznej jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zatem istotą powyższej regulacji ustawowej jest możliwość uzyskania informacji o działaniach organów administracji publicznej i samorządowej oraz swoista ich kontrola przez społeczeństwo.
Wyjaśnić ponadto należy, że udostępnieniu informacji odpowiada zapoznanie się, dowiedzenie się o niej przez drugą stronę, celem zaś jest kontrola działania oraz ewentualne pociągnięcie do odpowiedzialności osób sprawujących funkcje publiczne. Tymczasem skarżący we wniosku z dnia 5 maja 2008 r., pomimo powołania się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w rzeczywistości nie wnosił o udostępnienie (poznanie) informacji, ale o potwierdzenie, czy i w jaki sposób wykorzystano w działalności organu jego własne postulaty. W ocenie Sądu, takie sformułowanie żądania powinno być rozpatrzone zgodnie z przepisami Rozdziału 3 Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a dotyczącego wniosków obywateli wnoszonych w celu ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności (art. 241 kpa). Postępowanie prowadzone w tym trybie nie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia, które podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, stąd skarga M. W., podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.